Synch Festival – 13, 14, 15 Ιουλίου 2008
/Live Cast by |kollaps|

Εκ των πραγμάτων είναι δύσκολο και ίσως άκυρο το να περιγράψει κανείς μια συναυλία σε κάποιον που δεν την έζησε, πόσο μάλλον όταν πρόκειται για ένα τριήμερο φεστιβάλ, με τέσσερις κύριες σκηνές και αρκετές παράλληλες εκδηλώσεις ένα μεγάλο μέρος των οποίων ούτε εσύ ο ίδιος δεν πρόλαβες να παρακολουθήσεις. Επομένως κάθε προσπάθεια συνολικής αποτίμησης του φετινού Synch Festival είναι μάλλον άστοχη και είναι προτιμότερο να επικεντρωθώ σε αυτά που είδα σχεδόν στη συνολική τους διάρκεια.
Video απο: Kode 9, Stereolab, Monika, Oswald, Peverelist, Headhunter, Delay, Holy Fuck, Yo La Tengo, Pinch και Soisong –> στο noizine.vodpod.com
~
1η Μέρα
Έφτασα στο χώρο κάπου στο δεύτερο ή τρίτο τραγούδι των Yo La Tengo, πριν καλά καλά πέσει ο ήλιος, και η σκηνή φάνταζε πραγματικά πολύ μεγάλη για τα τρία μέλη τους. Μετά το μακρόσυρτο τζαμάρισμα που κράτησε πάνω από δέκα λεπτά, με τα drums και το μπάσο να συνεχίζουν για πολύ ώρα στο ίδιο tempo, αφήνοντας χώρο στον Ira Kaplan να κακομεταχειριστεί την κιθάρα του, το set μοιράστηκε ανάμεσα στα πιο χαλαρά και easy listening τραγούδια τους και στις πιο καθαρόαιμες αμερικάνικες indie στιγμές τους. Αρκετά low profile μπάντα, πιστεύω ικανοποίησαν αυτούς που ήρθαν μόνο και μόνο για να τους δουν, αν και θα προτιμούσα να τους βλέπαμε σε κάποιο κλειστό χώρο το χειμώνα.
Μην αντέχοντας για πάνω από δύο λεπτά τις δήθεν groovy χαριτωμενιές των Happy Mondays, κατευθύνθηκα στο δεύτερο open air stage όπου μόλις είχαν ξεκινήσει οι (τέσσερις πλέον) Liars: με την τρίτη φορά που τους είδα, είμαι πλέον σίγουρος ότι πρόκειται για ένα γκρουπ που έχει πραγματικό χάρισμα επάνω στη σκηνή (ειδικά ο Angus με το επιβλητικό και γκροτέσκο στήσιμό του), άσχετα από τις όποιες αδυναμίες μπορεί να έχει το άλμπουμ τους. Με δύναμη από τα πολλές φορές διπλά κρουστά, τα κακόφωνα κιθαριστικά μέρη και τις αλλόκοτες μελωδίες κράτησαν γαντζωμένα τα βλέμματα επάνω τους (αν και δε νομίζω να έγινε περισσότερος χαμός από αυτόν που είχε γίνει στο Λαύριο την προηγούμενη φορά), και έκλεισαν με μια δαιμονισμένη εκτέλεση του Plaster Casts of Everything, αποτελειώνοντας μας.
Δε θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερη συνέχεια από τους Holy Fuck. Μπλέκοντας τα παραδοσιακά drums + μπάσο με ηλεκτρονικά, μας έκαναν να χορεύουμε για πάνω από μια ώρα. Μεγάλη μορφή ο μπασίστας που πραγματικά έδενε όλο αυτό το dance punk παραλήρημα Πριν τους δω live θεωρούσα ότι το όνομά τους είναι μάλλον άκυρο… Τελικά όμως δεν υπάρχει καμιά καλύτερη έκφραση που να περιγράφει τη μουσική τους. Μια από τις καλύτερες εμφανίσεις ολόκληρου του festival.
Μια στάση για ξεκούραση και κατευθείαν στο αμφιθέατρο, όπου ο Terre Thaemlitz παρουσίαζε τη μουσική του με συνοδεία προβολών με θέμα τη σεξουαλικότητα, το φύλο και τις αναπαραστάσεις τους. (Ή μήπως παρουσίαζε τις προβολές με τη συνοδεία μουσικής; Από το σημείο που ήμουν μπορούσα πολύ εύκολα να διαπιστώσω ότι δεν ήταν ακριβώς live μουσική αυτή). Το μέρος που πρόλαβα να ακούσω θύμιζε σε κάποια σημεία τις abstract δημιουργίες του για τη Mille Plateaux άλλα δε μπόρεσε να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον.

Ακριβώς μετά, ένας άλλος γνώριμος από την ένδοξη κλίκα της Mille Plateaux, o Vladislav Delay, έδωσε ένα από τα καλύτερα live που έχει κάνει ποτέ στην Ελλάδα (ίσως μαζί με εκείνο του πρώτου Synch στο Λαύριο)… Ο λόγος; Πολύ απλά το ότι ήταν μια δόση παραπάνω live απ’ ότι οι προηγούμενες εμφανίζεις του. Ενσωματώνοντας μια σειρά από φυσικούς ήχους που παρήγαγε εκείνη την ώρα με τη βοήθεια μεταλλικών και άλλων αντικειμένων, περασμένους μέσα από τα κλασσικά γι’ αυτόν στρώματα reverb και echo, έφτιαξε μια πανέμορφη, ήρεμη ατμόσφαιρα, που ήταν ο ορισμός του ambient dub που παρουσιάζει κυρίως στους τελευταίους δίσκους του, ένας ήχος που είναι τόσο ξεγυμνωμένος μέχρι να φανούν μόνο τα απαραίτητα.

Οι SoiSong, δηλαδή ο Peter Chrostopherson (Throbbing Gristle, Coil) και ο Ivan Pavlov (CoH) που έκλεισαν τη βραδιά στο Αμφιθέατρο, συνδύασαν το σκοτεινό και ατμοσφαιρικό ήχο των Coil με τους σύγχρονους ψηφιακούς βόμβους και beats της Raster-Noton. Αν και μερικές φορές ήταν δύσκολο να μπλέξουν αρμονικά οι δυο τους (ίσως φταίει και το γεγονός ότι ήταν διαρκώς στο μυαλό μου το background του καθενός),
συνολικά έδωσαν ένα όμορφο και τριπαριστικό ωριαίο set…
~
2η Μέρα
Βραδιά (ή μάλλον απόγευμα) dj sets με dubstep made in Bristol και dub ήταν η δεύτερη μέρα του φεστιβάλ στο μουσείο Μπενάκη… Φτάνοντας πέτυχα το ξεκίνημα του Peverelist, ο οποίος μαζί με τον Headhunter που ακολούθησε (και που μου θύμισε βρετανό schoolboy σε πενταήμερη με το φοβερό συνδυασμό ξανθό μαλλί, μαύρο γυαλί, βερμούδα, σαγιονάρα), ήταν ότι έπρεπε για το ξεκίνημα, με tracks ατόφιου dubstep, και μερικές φορές πιο προσανατολισμένα προς την techno. Καταρχήν, νούμερο ένα παράγοντας που λειτούργησε θετικά ήταν ο άψογος (ΑΨΟΓΟΣ) ήχος, μπάσο που δεν μπούκωνε κι ας σου τέντωνε το έντερο… Δεύτερον, ο χώρος ήταν μια χαρά για τέτοιο σκηνικό, κρίμα που δεν τίμησαν τη δεύτερη μέρα παρά μόνο 100-150 άτομα που αψήφησαν ζέστη, κούραση και εθνική και κατέβηκαν μέχρι το αίθριο.


Ακολούθησε ο γκουρού Moritz von Oswald (Basic Channel, Chain Reaction, Rhythm & Sound), με πειραγμένα κλασσικά vocal dub κομμάτια που θύμισαν τις κυκλοφορίες-επανεκδόσεις της δικής του Wackies, και προς το τέλος με πιο σύγχρονα ρυθμικά κομμάτια. Πραγματικά μεγάλο κεφάλαιο της σύγχρονης ηλεκτρονικής μουσικής, τόσο ώστε να τον προσκυνήσει κυριολεκτικά ο Pinch πριν αναλάβει τη συνέχεια. Και δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερο κλείσιμο από τον τελευταίο, που με σαφώς πιο χορευτική κατεύθυνση ήταν το highlight της βραδιάς και αποζημίωσε πλήρως όσους έκατσαν μέχρι το τέλος.
Προσωπικά, ξεκίνησα για το Μπενάκη με σκοπό να παρακολουθήσω τα sets για 1-2 ώρες έτσι ώστε να κρατήσω δυνάμεις για την επόμενη μέρα, η μουσική και το σκηνικό όμως ήταν τόσο καλό που δε μου επέτρεπε να φύγω. Απλά θεωρώ ότι ιδανικό κλείσιμο θα ήταν ο Kode 9 που έπαιζε «ορφανός» την επόμενη μέρα στο φούρνο της Τεχνόπολης…
~
3η Μέρα

Πριν κατηφορίσουμε προς Τεχνόπολη, περάσαμε μια βόλτα από μουσείο Μπενάκη όπου αν και ντάλα μεσημέρι η Μόνικα είχε μαζέψει αρκετό κόσμο (τουλάχιστον περισσότερο από το προηγούμενο βράδυ), παρουσιάζοντας το φρέσκο Avatar. Αν και δεν είναι ακριβώς το στυλ των τραγουδιών που θα μπορούσα να ακούω συνέχεια, οφείλω να αναγνωρίσω ότι είναι προικισμένη με μια πολύ όμορφη φωνή κι εξίσου όμορφες και λυρικές ιδέες. Κρυμμένη πίσω από το πιάνο η κρατώντας την κιθάρα της και με τη συνοδεία κιθάρας, μπάσου, βιολιού, κρουστών και ακορντεόν καθήλωσε το (μάλλον φανατικό) κοινό της.
Με σαφώς περισσότερο κόσμο απ’ ότι την πρώτη μέρα, η τελευταία μέρα στην Τεχνόπολη ξεκίνησε με τους (ιδιαίτερα λατρευτούς για μένα) Stereolab, οι οποίοι απέδειξαν πόσο έμπειρη μπάντα είναι και ότι πανεύκολα μπορούν να δώσουν ένα χορταστικό και γεμάτο live, παρόλο που δεν έχουν και καμιά θεαματική σκηνική παρουσία. Μας έκαναν τη χάρη και αρκέστηκαν σε ένα-δυο κομμάτια από τον τελευταίο τους δίσκο Fab Four Suture χαρίζοντας μας ένα μεγάλο μέρος από το Refried Ectoplasm (Switched On Vol. 2) και άλλα κομμάτια από το Emperor Tomato Ketchup: αν και δε μπορώ να θυμηθώ τα πάντα, νομίζω άνοιξαν τη συναυλία με το Percolator, είπαν το Mountain (μεγάλο απωθημένο!!!) με τη φωνή της Laetitia να παίρνει εκείνη τη σκοτεινή χροιά, Lo Boob Oscillator, John Cage Bubblegum, French Disko, Cybele’s Reverie, Ping Pong, Eye Of The Volcano, L’ Enfer Des Formes… Είπαν κι ένα-δυο κομμάτια από το επερχόμενο άλμπουμ τους (Chemical Chords). Kι εκεί που όλοι νόμιζαν ότι είχε τελειώσει το live, εμφανίστηκαν ξανά μετά από ένα δεκάλεπτο για ένα τελευταίο κομμάτι… Ο Tim Gane όπως πάντα αφοσιωμένος στο να κουνά μονότονα και νευρικά το κεφάλι του πέρα-δώθε (εκτός ρυθμού εννοείται), έχω την εντύπωση πως δεν κοίταξε ούτε μια φορά το κοινό. Τα φωνητικά της Mary Hansen ανέλαβε ο καινούργιος κιμπορντίστας. Πανέμορφο live, σταθερή αξία, μακάρι να έρχονταν πιο συχνά.
Νόμιζα ότι μετά τους Stereolab δεν θα υπήρχε κάτι που να μου κάνει έκπληξη στη συνέχεια του φεστιβάλ. Υπολόγιζα χωρίς να λάβω υπόψη τους Kieran Hebden (Four Tet) και Steve Reid που έπαιζαν λίγο πιο μετά στο δεύτερο open air stage. ΜΙΛΑΜΕ Ο ΤΥΠΟΣ ΕΠΑΙΖΕ ΤΙΣ ΚΑΛΤΣΕΣ ΤΟΥ!!! Δε μου έρχεται κάτι καλύτερο για εκφράσω το ωριαίο σφυροκόπημα από το Steve Reid. Ο άνθρωπος δε σταμάτησε ούτε δευτερόλεπτο να βαράει τα drums του (και είναι αρκετά μεγάλος, εγώ δε θα άντεχα ούτε για δέκα λεπτά), πραγματικά βρισκόταν σε έκσταση κλέβοντας την παράσταση από τον Four Tet ο οποίος προσπαθούσε να προλάβει με ηλεκτρονικούς ήχους το ρυθμικό ίλιγγο του Reid. Απόλυτα διονυσιακή, εκστατική ατμόσφαιρα, κοίταζα γύρω μου κι έβλεπα ανοιγμένα στόματα και πεσμένα σαγόνια…
Δυστυχώς, κάτι οι Four Tet και Reid που δε με άφηναν να φύγω, κάτι ο Kode 9 που ξεκίναγε σε λίγο, δεν πρόλαβα να δω για πολύ ώρα τους Chris & Cosey που έπαιζαν εκείνη την ώρα στο Αμφιθέατρο. O Kode 9, που για κακή μας τύχη θα έπαιζε στον άλλο κλειστό χώρο, χωρίς ίχνος εξαερισμού και με πολύ άσχημο ήχο, ήταν αντάξιος των προσδοκιών. Από τα πρώτα του κομμάτια (αν όχι το πρώτο), ήταν το Poison Dart του The Bug με τη Warrior Queen, και ήταν αρκετό για να πορώσει όσους περίμεναν πως και πως την εμφάνισή του… Αφού συνέχισε λίγο πιο γρήγορα και χορευτικά, προς το τέλος έριξε τους τόνους, έπαιξε το δικό του 9 Samurai και βάλθηκε να μας κάνει να χορέψουμε (τουλάχιστον όσους άντεξαν να μείνουν μέχρι το τέλος).

Αμέσως μετά οι Angel στο Αμφιθέατρο ήταν το καλύτερο χαλαρωτικό… Ο Ilpo Väisänen (ηλεκτρονικά, Pan Sonic), η Hildur Gudnadottir (τσέλο, γνώριμη από την περυσινή εμφάνιση των Μum και πιο παλιά των Pan Sonic στο Bios) και ο Dirk Dresselhaus (pedal steel και ηλεκτρονικά, schneider TM) ξεκίνησαν φτιάχνοντας μια ατμόσφαιρα που θα ταίριαζε σε soundtrack για desert-road movie, και συνέχισαν χτίζοντας στρώμα πάνω σε στρώμα drones που κατέληγαν στον στατικό θόρυβο. Ο ήχος τους σε συνδυασμό με την κούραση τριών ημερών οδήγησε σε αξιοθαύμαστα αποτελέσματα…
Video απο: Kode 9, Stereolab, Monika, Oswald, Peverelist, Headhunter, Delay, Holy Fuck, Yo La Tengo, Pinch και Soisong –> στο noizine.vodpod.com
http://rapidshare.com/files/125631121/Liars.MPG.zip
http://rapidshare.com/files/125635015/liars-hol.zip
http://rapidshare.com/files/125638035/happymond.zip
http://rapidshare.com/files/125639677/synch-fotos.zip
Κείμενο: |kollaps|
Photo: Βασίλης Κ. (Yok Balik Agency)