Mouth of the Architect - Quietly

Mouth of the Architect - Quietly [Translation Loss, 2008]
/Album Review by Sovereign

Πέρυσι φάνηκε ότι το The Ties That Blind του 2006 θα ήταν το τελευταιο CD από τη μπάντα. Αφότου τους άφησε ο κιθαρίστας/ τραγουδιστής και κύριος στιχουργός και σύνθετης, Gregory Lahm, ανήγγειλαν ότι το διαλύουν. Τελικά ήταν μόνο προσωρινό, επειδή «το στόμα του αρχιτέκτονα» στρατολόγησε το προηγούμενο μέλος Alex Vernon για να επανασυνδέσει τη μπάντα και να αρχίσει το γράψιμο του τρίτου CD τους.
Ο τίτλος του άλμπουμ είναι παντελώς αποτυχημένος. Ήσυχα; Από πού και ως που ήσυχα; Όπως και στην προηγούμενη κυκλοφορία τους με την οποία τους είχα γνωρίσει, έτσι κι εδώ σαφώς και υπάρχουν κάποια ήσυχα κομμάτια όπως οι γέφυρες Pine Boxes και Medicine, αλλά γενικά ακούμε ένα πανέμορφο, εμπνευσμένο, καλοπαιγμενο και μεταμοντέρνο θορυβώδες metal, με ανά σημεία rock ατμόσφαιρα. Λογικά το επέλεξαν σαν όνομα αφού αυτή η κυκλοφορία είναι σαφώς πιο ήρεμη και ατμοσφαιρική από τις δυο προηγούμενες. Παρολαυτα η μπάντα παραδίδει μαθήματα προοδευτικού metal και μεγαλουργεί συνθετικά. H θεά Julie Christmas από τους made out of babies κάνει τα vocals στο επικό Generation of Ghosts και το ιδιόμορφο και πειραματικό ύφος της κάνει το τέλειο ταίριασμα και απογειώνει το κομμάτι. Τα επίσης φανταστικά φωνητικά των Mouth που παντα μου έκαναν εντύπωση, αφού είναι κατι μεταξύ brutal, screamo και βραχνών κάνουν και φέτος την διάφορα. To sludge τους είναι πάρα πολύ ομορφο. Κι αυτός ο δίσκος είναι πορωτικος και πάει το είδος μπροστά. Γεννάει νέες ιδέες και αποδίδει όμορφες ατμόσφαιρες που λείπουν από hardcore μπάντες. Το χω ξαναπεί ότι η μπάντα είναι εμπνευσμένο παιδί των Neurosis και των Isis αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι εχει παραμείνει από πίσω τους. Τους γουστάρω τρελά και θα τους γουστάρουν όλοι οι φίλοι του τέλος πάντων νέου και καλά είδους post hardcore που τροφοδοτείτε από συγκροτήματα όπως οι Cult of luna και οι Harvey milk που εχουμε και πρόσφατα review καθώς και οι Pelican, Rosetta, Baroness και άλλοι που έχουν αναλυθεί στο NoiZine αρκετά. Βασικά θα αρέσει σε όποιον αρέσει ο θόρυβος και οι σκληροί και heavy ηχοι. Θα συγκινήσει μάλλον πολύ κόσμο από κάθε χώρο του ακραίου metal όπως και ακροατές μοντέρνου και ψυχεδελικού rock. Τα ουρλιαχτά στο κλείσιμο του δίσκου είναι ότι καλύτερο, σε κάνει να θες να ξεσπάσεις και κάπως έτσι θέλω να κλείσω κι εγώ το γράψιμο, ουρλιάζοντας…

Album part 1
Album part 2
Pass: www.mediaportal.ru

http://www.myspace.com/mouthofthearchitect

Tracks:
1. Quietly10:34
2. Hate and Heartache07:33
3. Pine Boxes03:55
4. Guilt and the Like07:39
5. Generation of Ghosts10:08
6. Rocking Chairs and Shotguns06:51
7. Medicine01:57
8. A Beautiful Corpse07:04
Total playing time55:41

Sovereign

Chris Corsano Live @ Kinky Kong Athens

Chris Corsano Live Athens 2008

http://rapidshare.com/files/134100571/chris_corsano_live_at_kinky_kong_-_athens_1.rar
http://rapidshare.com/files/134110800/chris_corsano_live_at_kinky_kong_-_athens_2.rar
http://rapidshare.com/files/134119335/chris_corsano_live_at_kinky_kong_-_athens_3.part1.rar
http://rapidshare.com/files/134123145/chris_corsano_live_at_kinky_kong_-_athens_3.part2.rar

Astronaut

Harvey Milk – Life… the best game in Town

Harvey Milk – Life… the best game in Town [Hydra Head, 2008]
/Album Review by Sovereign

Να και οι Harvey Milk στην αγαπημένη Hydra Head. Ακολουθουν τα μουσικα μονοπατια που χαραξαν οι Melvins, οι Godflesh και οι Neurosis. Όχι ότι είναι καινουργια μπαντα, αφου λειτουργουν από τα μεσα της δεκαετιας του 90.
Το «Ζωή… Το καλύτερο παιχνίδι στην πόλη» (ωραιο ονομα για δισκο ε!!!) αρχίζει σαν κατι ανεξαρτητα post rock, γεματο με τις καθαρές συγχωρδιες και τις ανατριχιαστικές εναρμονισμένες φωνές με μια psychedelic-εποχή Pink Floyd. Αλλα μεχρι εκει, αφου γρήγορα γρήγορα ερχεται η βραχναδα και ο οδοστρωτηρας βαζει μπρος. Επρεπε να το ειχες καταλαβει αφου στο εξώφυλλο βλέπεις μια παλιά αφίσα των Iron Maiden!!! Ότι να ναι… Πάντως αυτός ο δίσκος βρίσκει όλα τα στοιχεία του στα doom-εμπνευσμένα drones, στις εξαγριωμένες punk εκρήξεις, σε δυνατά stoner riffs, ακόμη και σε μερικές παλιομοδίτικες heavy μελωδίες. Και αν και η ποικιλία των θορύβων που προέρχονται από το album μπορεί να είναι μεγάλη σε αριθμό, γλιστράνε ο ένας μέσα στον άλλον άνετα, και μας χαρίζουν μια sludge ορεξάτη και δυναμική φιέστα! Γενικότερα ο δίσκος είναι μια συλλογή από τα καλύτερα σημεία της μπάντας τα τελευταία 15 χρόνια. Είναι μάλλον ένας από τους καλύτερους τους δίσκους και είναι σίγουρο ότι θα συγκινήσει και νέους ακροατές. Προσωπικά το απολαμβανω και με χαλαρωνει. Είναι απαραιτητο να ακουστει νταλα μεσημερι, να εχεις λιωσει από την ζεστη, να κατεβαζεις μπυρες και να μην μπορεις να κουνησεις ουτε το μικρο σου δαχτυλακι. Η κυκλοφορια θα σε βοηθησει να παραμηνεις εκει ακινητος για πολύ ωρα.

Harvey Milk - Life Album RS 2008
pass bunalti.com

http://www.harveymilktheband.com/
http://www.myspace.com/harveymilk

1Death Goes to the Winner7:54
2Decades5:21
3After All I’ve Done for You, This Is How You Repay Me?3:36
4Skull Socks & Rope Shoes4:21
5We Destroy the Family2:24
6Motown3:40
7A Maelstrom of Bad Decisions2:15
8Roses4:33
9Barn Burner2:19
10Good Bye Blues8:39

Sovereign

Corsano . FBS . RNS , live

Rockwave Festival 2008

ROCKWAVE Festival 2008 days 1 2 3
/Live Cast by Astronaut


Ολα τα zip αρχεια περιεχουν βιντεο
απο τις συναυλιες καθε μερας.

DAY 1 8 July Ιουλιου

Marky Ramone
Αν και ο Marky συνοδευόταν από 3 x,y,z (τουλάχιστον για μένα) μουσικους σε σχέση με το μέγεθος της προσωπικότητάς του, κατάφερε να προκαλέσει τον πανικό σε όλους όσους μαζεύτηκαν και στριμώχτηκαν μέχρι αηδίας για να ξαναφέρουν μνήμες ή να πάρουν μία γεύση για το πώς μπορεί να έμοιαζε στο 1/1000 της μία συναυλία των Ramones παλαι ποτέ. Προσωπικά ενθουσιάστηκα και δεν με ξίνησαν καθόλου τα φωνητικά του τύπου που τραγούδαγε. Το setlist δεν απαγοήτευσε καθόλου τον κόσμο ο οποίος τουλάχιστον αρχικά ήταν περισσότερος από αυτόν στην Siouxsie που έπαιζε στο κεντρικό stage. O Marky Ramone και μόνο με την παρουσία του κατάφερε να κερδίσει τους πάντες. Τhe KKK …

http://rapidshare.com/files/130493806/marky_ramone.zip

Siouxsie
Αφού κατάφεραν να ξεπεραστούν 2-3 τεχνικά προβλήματα στον ήχο, το τελευταίο με μια δεκάλεπτη διακοπή, η siouxsie βγήκε στην σκηνή και απέδειξε στο μισό από το κοινό που την περίμενε πως και πως, ότι μπορεί ακόμα να μεταφέρει γοητευτικά σκοτεινά συναισθήματα σε αυτούς που είναι έτοιμοι να τα δεχτούν. Η τρομερή σκηνική της παρουσία, η θεατρικότητα που εξέφραζαν οι κινήσεις του σώματός της καθώς και ένα πολύ σωστά επίλεγμένο setlist από την προσωπική της καριέρα αλλά και από τους Banshees κατάφερε να κλέψει την παράσταση από τους Offspring πριν καν το καταλάβουν.

http://rapidshare.com/files/130517610/siouxsie.zip

Offspring
Ότι περίμενα από τους Offspring αυτό είδα. Έχοντας παρακαταθήκη μία έλλειψη σπιρτάδας, ενέργειας καθώς και πολλα παραπάνω χρόνια και κιλά, ενθουσίασαν την πλειοψηφία του κόσμου ο οποίος είχε έρθει ψημένος για να δει αυτούς και μόνο αυτούς. Όλος ο λαός που μαζεύτηκε για να τους δεί, κυριώς μικρές ηλικίες, γούσταρε από την πρώτο μέχρι το τελευταίο κομμάτι. Ο ήχος τους ήταν αρκετά καλός ίσως επειδή κουβαλούσαν μαζί τους αλλον ένα κιθαρίστα ο οποίος έδωσε αρκετό όγκο στο όλο σκηνικό. Ότι παίξανε από Smash μου άρεσε. Τα άλλα όχι.

http://rapidshare.com/files/130496891/offspring.zip

DAY 2 9 July Ιουλιου

Carcass
Άμα κρίνω το πώς απέδωσαν στα τρία τελευταία κομμάτια που τους πρόλαβα τοτε απορώ πόσο διαολεμένα γρήγορα και αψεγάδιστα ξεκίνησαν αυτό τον πανικό που παρουσίασαν. Το μόνο που πρόλαβα να δώ ήταν death-grind-death-grind-death-grind-death-grind-death..

http://rapidshare.com/files/130499024/carcass.zip

Within Temptation
Αρκετά συμπαθητικοί αν και προβλεπόμενοι αφόυ δεν ξέφυγαν καθόλου από τον τρόπο με τον οποίο ακούγονται στους δίσκους τους. Η Sharon den Adel έχοντας την περισσότερη ενέργεια απ’ολους τους υπόλοιπους Within έκλεψε την παράσταση η οποία την περιμένει για να την ανοίξει και να την κλίσει. Γενικά ικανοποίησαν το κοινό τόυς και για άλλη μία φορά εκνευρισαν πολλούς παλαιομεταλαίους και όχι μονο…

Judas Priest
Προσωπικά θα ήθελα να σταματήσουν να παίζουν μπας και ησυχάσουν και αυτοί και έμεις. Οι Priest ανέβηκαν στην σκηνή έτοιμοι (τουλάχιστον έτσι φανταζόντουσαν) να τα τσακίσουν όλα στο πέρασμα τους. Πήραν μαλλον λάθος δρόμο αφού το να συνεχίζεις να κάνεις αρπαχτές απο μία ηλικία και μετα σε απομυθοποιέι αρκετά. Τέλος παντων ο Halford ντυμένος μαγός με μπαστουνι ή είχε κρυώσει ή δεν μπορεί όχι μόνο να τραγουδήσει αλλά ούτε καν να φωνάξει. Η μηχανή που ανέβασε στην σκηνή μας μάρανε. Σκοτώσε ακομα και το Painkiller ακόμα και με μηχανική υποβοήθηση φωνής. Αφου δεν βγαινει πια… φτανει….

http://rapidshare.com/files/130502797/judas_priest.zip

DAY 3 10 July Ιουλιου

Patty smith
Ίσως αν έπαιζε υπό κάποιες άλλες συνθήκες η Patty Smith να μπορούσε να κερδίσει ακόμα και σε αυτή την ηλικία περισσότερους νέους ακροατές αν δεν αποτελούσε την γέφυρα για τον manu chao. Μου φάνηκε ότι η αντίδραση του κόσμου, τουλάχιστον του περισσότερου, επισκίασε την παρόλαυτά πολλή καλή εμφάνιση μίας από τις σημαντικότερες καλλιτέχνιδες του rock. Εγώ πάλι τι κρίνω? Μπυρες στο γκαζόν έπινα…

http://rapidshare.com/files/130506130/patty_smith.zip

Manu Chao
Περίπου 35.000 κόσμος περίμενε πώς και πώς να ξαναέρθει ο manu chao στην Ελλάδα. Φυσικά και όλος αυτός ο λαός δημιούργησε το αδιαχώρητο παντού. Από την ουρά στα διόδια μέχρι την ουρά στις μπύρες. Χωρίς πολλά πολλά ο manu chao βγαίνοντας στην σκήνη κατάφερε να μεταδώσει σε όλο αυτό τον κόσμο (σχεδόν σε όλο…) τρομερή διάθεση. Η ανταπόκριση του κόσμου ήταν εκπληκτική αφού συμμετείχαν όλοι από την αρχή μέχρι το τελός της συναυλίας. Παίζοντας κομμάτια από την πορεία του δίπλα στους Mano Negra καθώς και από την προσωπικη του δισκογραφια το setlist δεν άφησε κανένα παραπονεμένο. Παράτηρώντας πόσες χιλιάδες κόσμος φύγανε με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά (χωρις να φαντάζονται την ουρά για το γυρισμο….) από τη συναυλία πιστεύω πως ήταν ένα από τα σημαντικότερα και καλύτερα live της χρονιάς.

http://rapidshare.com/files/130513602/manu_chao.zip

Astronaut

Cult of Luna – Eternal Kingdom

Cult of Luna – Eternal Kingdom [Earache,2008]
/Album Review by Sovereign

Η μπάντα έκανε πρόβες σε ένα παλαιό ψυχιατρικό ίδρυμα, και καθαρίζοντας το δωμάτιο της πρόβας τους βρήκαν παλιά κιβώτια με υλικό και στοιχεία από το ίδρυμα. Ένα από εκείνα τα στοιχεία ήταν και το ημερολόγιο ενός ασθενή που ονομάζονταν Holger Nilsson, ο οποίος δολοφόνησε τη σύζυγό του. Το concept και οι στίχοι λοιπόν αυτής της κυκλοφορίας είναι επηρεασμένοι από αυτό το ημερολόγιο το οποίο κάθε άλλο από συμβατικό είναι. Ο τύπος θεωρητικά προσπάθησε να γράψει το τι πραγματικά έγινε στην γυναίκα του, αλλά κατέληξε σε μια απίστευτα φανταστική ιστορία. Νομίζω ότι η ιδέα είναι αρκετά καλή (είτε είναι αληθινή είτε είναι κομμάτι του marketing) και λεπτομέρειες καθώς και περιγραφή για κάθε κομμάτι μπορείτε να ακούσετε σ’ αυτή τη promo σελίδα η οποία έγινε αποκλειστικά για αυτό το δίσκο.
Οι Cult of Luna είναι μια αγαπημένη μου μπάντα και δεν ξέρω αν μπορώ να περιγράψω πολύ καλά και αντικειμενικά τον δίσκο. Η μπάντα για μένα είναι αυτή που εχει ενώσει τα noise και post στοιχεία της rock και της metal μουσικής. Η μπάντα που γεφύρωσε τους θορύβους της σκληρής μουσικής με την πειραματική και πειραγμένη ατμόσφαιρα της προοδευτικής έμπνευσης. Το έχουν αποδείξει και έχουν προσφέρει στο κοινό παρά πολύ όμορφες κυκλοφορίες. Παρ’ολ’αυτά αμέσως φαίνεται ότι πλεον λείπουν τα τυχόν καθαρά φωνητικά που χρησιμοποιούσαν παλιότερα και επισης απουσιάζουν τα πληκτρα (περαν από background ατμοσφαιρες). Το Eternal Kingdom δεν είναι ίσως τόσο δραματικός όσο το ‘Salvation’ του 2004, ούτε τόσο προσωπικός όσο το τελευταίο album τους‘somewhere along the highway’, αλλά είναι σκοτεινότερο, εξυπνότερο, πιο απαίσιο και εντελώς σαγηνευτικό. Σκληρο metal και μια τεχνική που δυναμώνει την ποιότητα του δίσκου. Φυσικα για μια ακομη φορα ακουμε μερικα από τα καλυτερα ‘χειρότερα’ φωνητικά του χώρου. Τα τύμπανα είναι παράξενα, μερικές φορες είναι σαν ν ακους πολεμικά εμβατήρια και άλλες παλι σαν να σου χτυπαει καποιος το κεφαλι σου με πετρες. Η όψη είναι μαύρη και μαλλον εχει να κανει με το ψυχιατρείο. Το πόσο μπροστά είναι η μπάντα είναι μαλλον απροσδιόριστο. Ευχαριστιέμαι και θα ευχαριστιέμαι για παντα (και) μ’ αυτόν το δισκο τους και θα το βάλω δίπλα σε δισκους απο τεράστιες metal μπάντες που οι περισσότερες δεν υπάρχουν πια. Τους αξιζει. Παίζουν γαμάτα και είναι από τις λιγες μπαντες που ειμαι σιγουρος ότι ενώ είναι ιδιατερα ακραίοι, μπορουν να εντυπωσιάσουν και να γοητευσουν και φιλους αλλων ειδών μουσικης, οχι τοσο σκληρων και παρατραβηγμενων. Μπραβο. Τρομεροι. Φυσανε…

cult of luna - eternal kingdom Album RS
pass; dijeli.org

δειτε και ενα καλο live βιντεο του τεραστιου Ghost trail εδω

http://www.myspace.com/cultofluna
http://www.cultofluna.com/

tracks:

1.Owlwood07:40
2.Eternal Kingdom06:41
3.Ghost Trail11:50
4.The Lure (Interlude)02:34
5.Mire Deep05:11
6.The Great Migration06:32
7.Φsterbotten02:20
8.Curse06:31
9.Ugνn02:44
10.Following Betulas08:56

Sovereign

UFOmammut – Idolum

UFOmammut – Idolum [Supernatural Cat,2008]
/Album Review by Sovereign

Εάν υπήρχε μουσικό είδος «νέφος» αυτοί εδώ θα ήταν οι κυρίαρχοι. Σκοτεινή μουσική και σαπια ατμόσφαιρα. Εξαιρετικά βαριές κιθάρες, βαρύγδουπα και επίμονα τύμπανα. Ανατριχιαστικές ατμόσφαιρες από τα synths. Σπαρακτικά, πνιγμένα και αγωνιώδη φωνητικά. Αντίλαλοι και φθίνοντες ήχοι και φωνές. Το Idolum είναι ένα εξαιρετικό sludge που βρέχεται από βαριά και παλιομοδίτικη ψυχεδελεια. Το “stigma” ξεκινάει με ένα σφυροκόπημα και άκαμπτα riff. Στροβιλισμένοι θόρυβοι που σου τρελαίνουν τα αυτιά, πειραγμένα samples και συντριπτικά περάσματα από τις κιθάρες για να σε αποτελειώσουν. Το “stardog” είναι πιο ανεβαστικο. Μουσικά, είναι δυναμικό. Σε πολλά σημεία η μουσική σταματάει και ανατροφοδοτείται με περίεργους θορύβους, καθώς εμπλουτίζεται με παραμορφώσεις και παράξενα φωνητικά. Το “hellectric” είναι ένα μοιρολόι με προοδευτική sludge ατμόσφαιρα και μια σκληράδα που θα ικανοποιήσει οπαδούς των παλιών Isis και Neurosis. Οι Ιταλοί παίζουν διαφορετικά. Βγάζουν κατι που προσωπικά από εμένα έλειπε. Στο “ammonia” ερχόμαστε αντιμέτωποι με διάφορα παράσιτα και μια αγγελική μουρμούρα που συνδυάζεται με τα stoner κρουστά και με ρυθμούς που πετάνε ηλιαχτίδες στις σκοτεινές σελίδες αυτης της κυκλοφορίας. Η βραχνάδα στα έγχορδα είναι το κάτι άλλο. Το επόμενο “nero” εξίσου ψυχεδελικό με ένα δυσάρεστο ήχο στην χαμηλοκουρδισμενη κιθάρα και φύσημα από drones που συνεπαίρνεται από τα διαστημικά φωνητικά. Πρώιμοι Black Sabbath και λίγο από Pink Floyd μετατρέπουν το stoner σε space rock! Αλλά μέχρι εκεί γιατί το “destroyer” που ακολουθεί είναι σκληρό και μέσα από τις σκόνες του ξεσηκώνει τον δίσκο και συνεπαίρνει την ατμόσφαιρα σε άγριες καταστάσεις. Δυστυχώς καπου εδώ ακολουθεί το μοναδικο λάθος του δισκου. Το επομενο μισαωρο κομμάτι αργει παρα πολύ να αναπτυχθει και σε ξενερώνει κάπως. Αφου κορυφωθεί βεβαια ξαναπέφτει για να κλείσει με το “elephantom” που είναι ένα electric wizard-ικο τζαμαρισμα (εχω την εντύπωση ότι η αργοπορία και το κενό(void-ονομα και πραμμα) ειχε να κανει στην προσπάθεια επιτυχίας ή επινόησης συνολικού χρόνου εκτέλεσης του δίσκου 66 λεπτά κ 6 δεύτερα (66.6) (!)…) Γενικα οι Ιταλοι εχουν πολλα να πουν στον Heavy ήχο και νομίζω ότι πλέον είναι από τους λιγους παγκοσμίως που πάνε αυτή τη μουσικη μπροστά.

ακουστε ολο τον δισκο στο last.fm. πατηστε εδω

UFOmammut – Idolum RS album

http://www.ufomammut.com/
http://www.myspace.com/ufomammut

δειτε εδω live το ammonia με την rose kemp

tracks:
1. Stigma 07:12
2. Stardog 05:41
3. Hellectric 06:01
4. Ammonia 07:10
5. Nero 08:33
6. Destroyer 04:03
7. Void 21:42 / Elephantom 05:38

Sovereign

Ladytron - Velocifero

Ladytron - Velocifero [Nettwerk,2008]
/Album Review by Goresonic

Ξεκινώντας να γράφεις για μια μπάντα σαν τους Ladytron, μπορείς κάλλιστα να θεωρηθείς εμπορικός και ξεπερασμένος. Μπορεί να ακούσεις από το ότι το electroclash έχει πλέον πεθάνει ή ότι το electro-pop έχει φτιαχτεί για να “συγκινεί” νέους ακροατές πριν ανακαλύψουν την “πραγματική” ηλεκτρονική μουσική. Για εμένα πάντως, αυτό που έχει σημασία είναι να μπορεί να αποδεχτεί μία μπάντα ποια είναι, τι ακριβώς ξέρει καλά να παίζει και πόσο μπορεί να βελτιώνεται σ’αυτό. Αύτο νομίζω ότι το κατάφεραν πολύ καλά οι Ladytron όσο πιο πολύ αποδέχονταν τον μουσικό τους χώρο προσπαθώντας παράλληλα να εντάξουν και τις μουσικές επιρροές τους σε αυτό. Το κατάφεραν στον προηγούμενο δίσκο τους αλλά κυρίως τα καταφεραν σε αυτόν εδώ.
Ο δίσκος ξεκινάει με μία δυνατή electro-pop βρώμικη εισαγωγή και την έκπληξη στα φωνητικά, μία άγνωστη γλώσσα.Το Black Cat ιδανική αρχή,για το πολύ δυνατό και χορευτικό ύφος του και για την “άγνωστη” μαγεία των βουλγάρικων φωνητικών του(χώρα καταγωγής της Mira Aroyo). Για τη συνέχεια “Ghosts” που συνδυάζει κάτι από την noise pop προηγούμενων δεκαετιών σε ηλεκτρονική μεταφορά. Η συνέχεια είναι εξ’ίσου καλή, με μελώδικόυς pop ήχους να σε ηρεμούν και τις υπέροχες φωνές των δύο κοριτσιών να ταιριάζουν τέλεια. Τα κομμάτια ξέκινούν άλλοτε δυναμικά και άλλοτε όχι αλλά σίγουρα κάτι έχουν να πουν.Ο ρυθμός και η μελωδία υπάρχουν, και σίγουρα δεν νομίζω να άφησαν αδιάφορο τον οποιοδηποτε ακροατή. Πίστευώ ότι και ο πιο απογοητευμένος ακροατής του δίσκου κουνήθηκε λίγο στο ρυθμό του “Predict The Day” ή του “The Lovers”. Για το τέλος μας είχαν κάτι από την αρχή: “Versus” βρώμικη παραγωγή και επανάληψη της εισαγωγής για να σου αφήσει την ίδια αρχική εντύπωση. Κάποιοι θα πουν “ρε φίλε χιλιοπαιγμένο είναι το είδος τους” ή “καλό έιναι αλλά κάπου το έχουμε ξανακούσει”.Η απάντηση μου σε αυτό είναι απλά ότι ναι ισχύει αλλά ποιοι αλλοι κάνουν καλύτερη συντήρηση του είδους απο αυτούς?

Album Ladytron 2008 RS

http://ladytron.nettwerk.com/
http://www.myspace.com/ladytron

official video - Ladytron - Ghosts

Tracklisting:

1. Black cat
2. Ghosts
3. I’ m not scared
4. Runaway
5. Season of illusions
6. Burning up
7. Kletva
8. They gave you a heart, they gave you a name
9. Predict the day
10. The lovers
11. Deep blue
12. Tomorrow
13. Versus

Goresonic

Sigur Rσs - meπ suπ ν eyrum viπ spilum endalaust

Sigur Rσs - meπ suπ ν eyrum viπ spilum endalaust [EMI,2008]
/Album Review by Sovereign

Οι μουσικές που ακούμε από την Ισλανδία είναι περιορισμένες, αλλά συνήθως είναι πολύ προοδευτικές. Όταν είχα πρωτοακουσει (και δει) τους Sigur Ros, το καλοκαίρι που είχαν εμφανιστεί στο θέατρο βράχων στην Αθήνα (αξέχαστη συναυλία), κάποιος μου είχε πει πως οι στίχοι τους είναι γραμμένοι σε μια «δική» τους γλώσσα (επινόηση), όχι τα ισλανδικά. Νομίζω ότι τραγουδούν στη μητρική τους τελικά, (έχουν και ένα κομμάτι στ’ αγγλικά) αλλά και πάλι δεν με νοιάζει, αφού δεν μ’ ενδιέφεραν ποτέ αυτά που λένε, αλλά το πώς αυτά ακούγονται και πως δένουν με τους ήχους τους. Έτσι και τώρα. Όλα είναι τόσο αρμονικά δεμένα που δεν σε απασχολεί τι είναι αυτά που ακούς. Ο δίσκος είναι αργός κατά κύριο λόγο. Αναλώνεται σε ήρεμες και νανουριστικές συνθέσεις και κορυφώνει το post του αραιά και που. Η φωνή γνώριμη, γλυκιά και πολύ συναισθηματική. Είναι ιδιαίτερη και ο χαρακτήρας της έχει καθιερωθεί και έχει καθιερώσει την μπάντα ως μοναδική στον χώρο. Μερικά κομμάτια κοντεύουν να ξεφύγουν εντελώς από το rock και να καταλήξουν σε ambient ή σε ατμοσφαιρικές κλασσικές συνθέσεις. Άλλες ακούγονται πιο folk και μερικές θα τις χαρακτήριζα psycho-pop. Γενικά η κυκλοφορία είναι καλοκαιρινή, αλλά βγάζει αυτό το σκατοψυχο στενάχωρο συναίσθημα ανά φάσεις που μάλλον προέρχεται από τον κρύο και μουντό Βορρά. Τελοσπαντων, είναι αιθέριο αυτό δεν αλλάζει. Έχει έντονη την παρουσία του πιάνου. «Παίζουν» κι ακουστικές κιθάρες. Είναι σαν παραμύθι. Είναι σαν να σου τραγουδάει ένα hobbit και να προσπαθεί να σε μαγέψει. Κάθε κομμάτι ξεχωριστά έχει κάτι γλυκό να σου δώσει. Αυτή η μπάντα όσο και να πειραματίζεται, σου σερβίρει τόσο ευγενικά το προϊόν που δεν ξαφνιάζεσαι με τίποτα, απλά εκπλήσσεσαι ευχάριστα και το απολαμβάνεις.
Κλείνοντας να πω ότι μετά από χρόνια και μετά από πολλές κυκλοφορίες αυτοί εδώ οι σχετικά ανώμαλοι μουσικοί κατάφεραν να με ανατριχιάσουν. Ξανάνιωσα τα ίδια γλυκά και όμορφα συναισθήματα όπως εκείνο το ζεστό απόγευμα κάτω από τους βράχους στο Βύρωνα. Μερικές μπάντες μπαίνουν στην καρδιά σου και είσαι σίγουρος ότι δεν θα φύγουν ποτέ. Όσοι τους αγαπάτε στηρίξτε τους. Όσοι δεν τους αγαπάτε (ακόμα) ακούστε τους και θα τους αγαπήσετε

Α, να μην ξεχάσω ότι ο δίσκος ήταν ολόκληρος ελεύθερος προς ακρόαση από το last.fm και από το site τη μπάντας πριν την επίσημη κυκλοφορία του.

Album Sigur Ros 2008 RS

http://www.sigur-ros.co.uk/
http://www.myspace.com/sigurros

tracks:
1 Gobbledigook3:05
2 Inní mér syngur vitleysingur4:05
3 Góðan daginn5:15
4 Við spilum endalaust3:33
5 Festival9:24
6 Með suð í eyrum4:56
7 Ára bátur8:57
8 Illgresi4:13
9 Fljótavík3:49
10 Straumnes2:01
11 All Alright6:21

Sovereign

Synch Festival 2008 days 1, 2, 3

Synch Festival – 13, 14, 15 Ιουλίου 2008
/Live Cast by |kollaps|

Εκ των πραγμάτων είναι δύσκολο και ίσως άκυρο το να περιγράψει κανείς μια συναυλία σε κάποιον που δεν την έζησε, πόσο μάλλον όταν πρόκειται για ένα τριήμερο φεστιβάλ, με τέσσερις κύριες σκηνές και αρκετές παράλληλες εκδηλώσεις ένα μεγάλο μέρος των οποίων ούτε εσύ ο ίδιος δεν πρόλαβες να παρακολουθήσεις. Επομένως κάθε προσπάθεια συνολικής αποτίμησης του φετινού Synch Festival είναι μάλλον άστοχη και είναι προτιμότερο να επικεντρωθώ σε αυτά που είδα σχεδόν στη συνολική τους διάρκεια.

Video απο: Kode 9, Stereolab, Monika, Oswald, Peverelist, Headhunter, Delay, Holy Fuck, Yo La Tengo, Pinch και Soisong –> στο noizine.vodpod.com
~

1η Μέρα

Έφτασα στο χώρο κάπου στο δεύτερο ή τρίτο τραγούδι των Yo La Tengo, πριν καλά καλά πέσει ο ήλιος, και η σκηνή φάνταζε πραγματικά πολύ μεγάλη για τα τρία μέλη τους. Μετά το μακρόσυρτο τζαμάρισμα που κράτησε πάνω από δέκα λεπτά, με τα drums και το μπάσο να συνεχίζουν για πολύ ώρα στο ίδιο tempo, αφήνοντας χώρο στον Ira Kaplan να κακομεταχειριστεί την κιθάρα του, το set μοιράστηκε ανάμεσα στα πιο χαλαρά και easy listening τραγούδια τους και στις πιο καθαρόαιμες αμερικάνικες indie στιγμές τους. Αρκετά low profile μπάντα, πιστεύω ικανοποίησαν αυτούς που ήρθαν μόνο και μόνο για να τους δουν, αν και θα προτιμούσα να τους βλέπαμε σε κάποιο κλειστό χώρο το χειμώνα.

Μην αντέχοντας για πάνω από δύο λεπτά τις δήθεν groovy χαριτωμενιές των Happy Mondays, κατευθύνθηκα στο δεύτερο open air stage όπου μόλις είχαν ξεκινήσει οι (τέσσερις πλέον) Liars: με την τρίτη φορά που τους είδα, είμαι πλέον σίγουρος ότι πρόκειται για ένα γκρουπ που έχει πραγματικό χάρισμα επάνω στη σκηνή (ειδικά ο Angus με το επιβλητικό και γκροτέσκο στήσιμό του), άσχετα από τις όποιες αδυναμίες μπορεί να έχει το άλμπουμ τους. Με δύναμη από τα πολλές φορές διπλά κρουστά, τα κακόφωνα κιθαριστικά μέρη και τις αλλόκοτες μελωδίες κράτησαν γαντζωμένα τα βλέμματα επάνω τους (αν και δε νομίζω να έγινε περισσότερος χαμός από αυτόν που είχε γίνει στο Λαύριο την προηγούμενη φορά), και έκλεισαν με μια δαιμονισμένη εκτέλεση του Plaster Casts of Everything, αποτελειώνοντας μας.

Δε θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερη συνέχεια από τους Holy Fuck. Μπλέκοντας τα παραδοσιακά drums + μπάσο με ηλεκτρονικά, μας έκαναν να χορεύουμε για πάνω από μια ώρα. Μεγάλη μορφή ο μπασίστας που πραγματικά έδενε όλο αυτό το dance punk παραλήρημα Πριν τους δω live θεωρούσα ότι το όνομά τους είναι μάλλον άκυρο… Τελικά όμως δεν υπάρχει καμιά καλύτερη έκφραση που να περιγράφει τη μουσική τους. Μια από τις καλύτερες εμφανίσεις ολόκληρου του festival.

Μια στάση για ξεκούραση και κατευθείαν στο αμφιθέατρο, όπου ο Terre Thaemlitz παρουσίαζε τη μουσική του με συνοδεία προβολών με θέμα τη σεξουαλικότητα, το φύλο και τις αναπαραστάσεις τους. (Ή μήπως παρουσίαζε τις προβολές με τη συνοδεία μουσικής; Από το σημείο που ήμουν μπορούσα πολύ εύκολα να διαπιστώσω ότι δεν ήταν ακριβώς live μουσική αυτή). Το μέρος που πρόλαβα να ακούσω θύμιζε σε κάποια σημεία τις abstract δημιουργίες του για τη Mille Plateaux άλλα δε μπόρεσε να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον.

Ακριβώς μετά, ένας άλλος γνώριμος από την ένδοξη κλίκα της Mille Plateaux, o Vladislav Delay, έδωσε ένα από τα καλύτερα live που έχει κάνει ποτέ στην Ελλάδα (ίσως μαζί με εκείνο του πρώτου Synch στο Λαύριο)… Ο λόγος; Πολύ απλά το ότι ήταν μια δόση παραπάνω live απ’ ότι οι προηγούμενες εμφανίζεις του. Ενσωματώνοντας μια σειρά από φυσικούς ήχους που παρήγαγε εκείνη την ώρα με τη βοήθεια μεταλλικών και άλλων αντικειμένων, περασμένους μέσα από τα κλασσικά γι’ αυτόν στρώματα reverb και echo, έφτιαξε μια πανέμορφη, ήρεμη ατμόσφαιρα, που ήταν ο ορισμός του ambient dub που παρουσιάζει κυρίως στους τελευταίους δίσκους του, ένας ήχος που είναι τόσο ξεγυμνωμένος μέχρι να φανούν μόνο τα απαραίτητα.

Οι SoiSong, δηλαδή ο Peter Chrostopherson (Throbbing Gristle, Coil) και ο Ivan Pavlov (CoH) που έκλεισαν τη βραδιά στο Αμφιθέατρο, συνδύασαν το σκοτεινό και ατμοσφαιρικό ήχο των Coil με τους σύγχρονους ψηφιακούς βόμβους και beats της Raster-Noton. Αν και μερικές φορές ήταν δύσκολο να μπλέξουν αρμονικά οι δυο τους (ίσως φταίει και το γεγονός ότι ήταν διαρκώς στο μυαλό μου το background του καθενός),

συνολικά έδωσαν ένα όμορφο και τριπαριστικό ωριαίο set…

~

2η Μέρα

Βραδιά (ή μάλλον απόγευμα) dj sets με dubstep made in Bristol και dub ήταν η δεύτερη μέρα του φεστιβάλ στο μουσείο Μπενάκη… Φτάνοντας πέτυχα το ξεκίνημα του Peverelist, ο οποίος μαζί με τον Headhunter που ακολούθησε (και που μου θύμισε βρετανό schoolboy σε πενταήμερη με το φοβερό συνδυασμό ξανθό μαλλί, μαύρο γυαλί, βερμούδα, σαγιονάρα), ήταν ότι έπρεπε για το ξεκίνημα, με tracks ατόφιου dubstep, και μερικές φορές πιο προσανατολισμένα προς την techno. Καταρχήν, νούμερο ένα παράγοντας που λειτούργησε θετικά ήταν ο άψογος (ΑΨΟΓΟΣ) ήχος, μπάσο που δεν μπούκωνε κι ας σου τέντωνε το έντερο… Δεύτερον, ο χώρος ήταν μια χαρά για τέτοιο σκηνικό, κρίμα που δεν τίμησαν τη δεύτερη μέρα παρά μόνο 100-150 άτομα που αψήφησαν ζέστη, κούραση και εθνική και κατέβηκαν μέχρι το αίθριο.

Ακολούθησε ο γκουρού Moritz von Oswald (Basic Channel, Chain Reaction, Rhythm & Sound), με πειραγμένα κλασσικά vocal dub κομμάτια που θύμισαν τις κυκλοφορίες-επανεκδόσεις της δικής του Wackies, και προς το τέλος με πιο σύγχρονα ρυθμικά κομμάτια. Πραγματικά μεγάλο κεφάλαιο της σύγχρονης ηλεκτρονικής μουσικής, τόσο ώστε να τον προσκυνήσει κυριολεκτικά ο Pinch πριν αναλάβει τη συνέχεια. Και δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερο κλείσιμο από τον τελευταίο, που με σαφώς πιο χορευτική κατεύθυνση ήταν το highlight της βραδιάς και αποζημίωσε πλήρως όσους έκατσαν μέχρι το τέλος.

Προσωπικά, ξεκίνησα για το Μπενάκη με σκοπό να παρακολουθήσω τα sets για 1-2 ώρες έτσι ώστε να κρατήσω δυνάμεις για την επόμενη μέρα, η μουσική και το σκηνικό όμως ήταν τόσο καλό που δε μου επέτρεπε να φύγω. Απλά θεωρώ ότι ιδανικό κλείσιμο θα ήταν ο Kode 9 που έπαιζε «ορφανός» την επόμενη μέρα στο φούρνο της Τεχνόπολης…

~

3η Μέρα

Πριν κατηφορίσουμε προς Τεχνόπολη, περάσαμε μια βόλτα από μουσείο Μπενάκη όπου αν και ντάλα μεσημέρι η Μόνικα είχε μαζέψει αρκετό κόσμο (τουλάχιστον περισσότερο από το προηγούμενο βράδυ), παρουσιάζοντας το φρέσκο Avatar. Αν και δεν είναι ακριβώς το στυλ των τραγουδιών που θα μπορούσα να ακούω συνέχεια, οφείλω να αναγνωρίσω ότι είναι προικισμένη με μια πολύ όμορφη φωνή κι εξίσου όμορφες και λυρικές ιδέες. Κρυμμένη πίσω από το πιάνο η κρατώντας την κιθάρα της και με τη συνοδεία κιθάρας, μπάσου, βιολιού, κρουστών και ακορντεόν καθήλωσε το (μάλλον φανατικό) κοινό της.

Με σαφώς περισσότερο κόσμο απ’ ότι την πρώτη μέρα, η τελευταία μέρα στην Τεχνόπολη ξεκίνησε με τους (ιδιαίτερα λατρευτούς για μένα) Stereolab, οι οποίοι απέδειξαν πόσο έμπειρη μπάντα είναι και ότι πανεύκολα μπορούν να δώσουν ένα χορταστικό και γεμάτο live, παρόλο που δεν έχουν και καμιά θεαματική σκηνική παρουσία. Μας έκαναν τη χάρη και αρκέστηκαν σε ένα-δυο κομμάτια από τον τελευταίο τους δίσκο Fab Four Suture χαρίζοντας μας ένα μεγάλο μέρος από το Refried Ectoplasm (Switched On Vol. 2) και άλλα κομμάτια από το Emperor Tomato Ketchup: αν και δε μπορώ να θυμηθώ τα πάντα, νομίζω άνοιξαν τη συναυλία με το Percolator, είπαν το Mountain (μεγάλο απωθημένο!!!) με τη φωνή της Laetitia να παίρνει εκείνη τη σκοτεινή χροιά, Lo Boob Oscillator, John Cage Bubblegum, French Disko, Cybele’s Reverie, Ping Pong, Eye Of The Volcano, L’ Enfer Des Formes… Είπαν κι ένα-δυο κομμάτια από το επερχόμενο άλμπουμ τους (Chemical Chords). Kι εκεί που όλοι νόμιζαν ότι είχε τελειώσει το live, εμφανίστηκαν ξανά μετά από ένα δεκάλεπτο για ένα τελευταίο κομμάτι… Ο Tim Gane όπως πάντα αφοσιωμένος στο να κουνά μονότονα και νευρικά το κεφάλι του πέρα-δώθε (εκτός ρυθμού εννοείται), έχω την εντύπωση πως δεν κοίταξε ούτε μια φορά το κοινό. Τα φωνητικά της Mary Hansen ανέλαβε ο καινούργιος κιμπορντίστας. Πανέμορφο live, σταθερή αξία, μακάρι να έρχονταν πιο συχνά.

Νόμιζα ότι μετά τους Stereolab δεν θα υπήρχε κάτι που να μου κάνει έκπληξη στη συνέχεια του φεστιβάλ. Υπολόγιζα χωρίς να λάβω υπόψη τους Kieran Hebden (Four Tet) και Steve Reid που έπαιζαν λίγο πιο μετά στο δεύτερο open air stage. ΜΙΛΑΜΕ Ο ΤΥΠΟΣ ΕΠΑΙΖΕ ΤΙΣ ΚΑΛΤΣΕΣ ΤΟΥ!!! Δε μου έρχεται κάτι καλύτερο για εκφράσω το ωριαίο σφυροκόπημα από το Steve Reid. Ο άνθρωπος δε σταμάτησε ούτε δευτερόλεπτο να βαράει τα drums του (και είναι αρκετά μεγάλος, εγώ δε θα άντεχα ούτε για δέκα λεπτά), πραγματικά βρισκόταν σε έκσταση κλέβοντας την παράσταση από τον Four Tet ο οποίος προσπαθούσε να προλάβει με ηλεκτρονικούς ήχους το ρυθμικό ίλιγγο του Reid. Απόλυτα διονυσιακή, εκστατική ατμόσφαιρα, κοίταζα γύρω μου κι έβλεπα ανοιγμένα στόματα και πεσμένα σαγόνια…

Δυστυχώς, κάτι οι Four Tet και Reid που δε με άφηναν να φύγω, κάτι ο Kode 9 που ξεκίναγε σε λίγο, δεν πρόλαβα να δω για πολύ ώρα τους Chris & Cosey που έπαιζαν εκείνη την ώρα στο Αμφιθέατρο. O Kode 9, που για κακή μας τύχη θα έπαιζε στον άλλο κλειστό χώρο, χωρίς ίχνος εξαερισμού και με πολύ άσχημο ήχο, ήταν αντάξιος των προσδοκιών. Από τα πρώτα του κομμάτια (αν όχι το πρώτο), ήταν το Poison Dart του The Bug με τη Warrior Queen, και ήταν αρκετό για να πορώσει όσους περίμεναν πως και πως την εμφάνισή του… Αφού συνέχισε λίγο πιο γρήγορα και χορευτικά, προς το τέλος έριξε τους τόνους, έπαιξε το δικό του 9 Samurai και βάλθηκε να μας κάνει να χορέψουμε (τουλάχιστον όσους άντεξαν να μείνουν μέχρι το τέλος).

Αμέσως μετά οι Angel στο Αμφιθέατρο ήταν το καλύτερο χαλαρωτικό… Ο Ilpo Väisänen (ηλεκτρονικά, Pan Sonic), η Hildur Gudnadottir (τσέλο, γνώριμη από την περυσινή εμφάνιση των Μum και πιο παλιά των Pan Sonic στο Bios) και ο Dirk Dresselhaus (pedal steel και ηλεκτρονικά, schneider TM) ξεκίνησαν φτιάχνοντας μια ατμόσφαιρα που θα ταίριαζε σε soundtrack για desert-road movie, και συνέχισαν χτίζοντας στρώμα πάνω σε στρώμα drones που κατέληγαν στον στατικό θόρυβο. Ο ήχος τους σε συνδυασμό με την κούραση τριών ημερών οδήγησε σε αξιοθαύμαστα αποτελέσματα…

Video απο: Kode 9, Stereolab, Monika, Oswald, Peverelist, Headhunter, Delay, Holy Fuck, Yo La Tengo, Pinch και Soisong –> στο noizine.vodpod.com

http://rapidshare.com/files/125631121/Liars.MPG.zip
http://rapidshare.com/files/125635015/liars-hol.zip
http://rapidshare.com/files/125638035/happymond.zip
http://rapidshare.com/files/125639677/synch-fotos.zip

Κείμενο: |kollaps|
Photo: Βασίλης Κ. (Yok Balik Agency)

Spiritualized – Songs in Α&Ε

Spiritualized – Songs in Α&Ε [Fontana International/Spaceman/Universal,2008]
/Album Review by Sovereign

Οι συνθέσεις της νέας κυκλοφορίας των Spiritualized γράφτηκαν ή έστω εμπνεύστηκαν στην εντατική του νοσοκομείου, εξου και ο τίτλος. Ο Jason Pierce ευρισκόμενους αρκετές εβδομάδες στο νοσοκομείο «αναγκάστηκε» ν’ αποδώσει ένα θλιμμένο και αρκετά μελαγχολικό ύφος στην κυκλοφορία. Από ότι ξέρω ήταν σε σοβαρή κατάσταση και προφανώς επηρεάστηκε ιδιαίτερα στην απόδοση και στην δημιουργία των συνθέσεων και των στίχων. Το καταλαβαίνεις αμέσως. Δεν χρειάζεται ειδική ανάλυση. Τα κομμάτια είναι γλυκά, νανουριστικά, ψιλόχαμένα, αρκετά ήρεμα, ιδιαίτερα ατμοσφαιρικά και μελωδικά, ακουστικά και αρκετές φορές πειραματικά. Πρόκειται για ένα αργόσυρτο rock n roll, ένα μελωδικό rock, ένα θρηνητικό post ή αλλιώς slowcore . Μια ερωτική καταδίκη. Συχνά απευθύνεται σε κάποιον (baby) στο δεύτερο πρόσωπο (φαίνεται κι από τους τίτλους των τραγουδιών). Τα φωνητικά είναι μελωδικά και λυρικά και διακατέχονται από συναισθηματική φόρτιση. Ο δίσκος με συνόδευσε σε δυο ταξίδια στην ενδοχώρα της Μεγάλης Βρετανίας, και για να πω την αλήθεια ταίριαζε απόλυτα σαν soundtrack σε ό,τι έβλεπα από το παράθυρο του τρένου… καταπράσινα λιβάδια. Χαμηλοί λόφοι που κρύβουν τον ήλιο, πυκνά δάση και φουσκωμένα ποτάμια που τα διασχίζουν, επιβλητικά δέντρα που ξεφυτρώνουν παντού και σε τρομάζουν. Γενικά στα μελαγχολικά γκριζοπρασινα και σκοτεινά τοπία της Ουαλίας και της δυτικής Αγγλίας. Ο δίσκος δεν κρύβει μια μεγάλη επιτυχία , ούτε ψάχνεται για χιτακια. Είναι μια ολοκληρωμένη τραγική σύνθεση, απαισιόδοξη με μερικές αναλαμπές ελπίδας, έρωτος και χαράς, είναι ένα μοντέρνο μοιρολόι. Οι στίχοι εξίσου απαισιόδοξοι και μεμψίμοιροι. Αλλού ακούγονται σαν διαθήκη, σε άλλα σημεία σαν κατάληξη και επικήδειος, άλλες φορές είναι σαν μια ανάλυση του παρελθόντος και μια πεσιμιστική προσμονή για το αναπάντεχο, και σχεδόν πάντα ,όπως ανέφερα και παραπάνω, απευθύνεται στο δεύτερο πρόσωπο σε κάποια σαν να την αποχαιρετά. Ο θάνατος είναι κάπου τριγύρω από τους ήχους, τις φωνές και τις ιστορίες του άλμπουμ. Κρύβεται κάπου εκεί στο τρίτο κομμάτι και στις αγχωτικες ανάσες που ακούγονται στην αρχή. Αρκετά άσχημα συναισθήματα σε διακατέχουν μετά από κάθε ακρόαση, αλλά εκεί έρχεται η απόλαυση και η δημιουργικότητα της μελαγχολίας…

spiritualized album songs in A&E |RS

http://www.myspace.com/spiritualized
http://www.spiritualized.com/

official video clip : soul on fire

1 Harmony 1 (Mellotron) 0:24
2 Sweet Talk 4:04
3 Death Take Your Fiddle 3:13
4 I Gotta Fire 2:28
5 Soul on Fire 4:08
6 Harmony 2 (Piano) 0:42
7 Sitting on Fire 4:38
8 Yeah Yeah 2:28
9 You Lie You Cheat 3:04
10 Harmony 3 (Voice) 0:18
11 Baby I’m Just a Fool 7:07
12 Don’t Hold Me Close 3:08
13 Harmony 4 (The Old Man…) 1:32
14 The Waves Crash In 4:08
15 Harmony 5 (Accordion) 1:03
16 Borrowed Your Gun 3:47
17 Harmony 6 (Glockenspiel) 0:51
18 Goodnight Goodnight 4:38

Sovereign

Leviathan – Massive Conspiracy Against All Mankind

Leviathan – Massive Conspiracy Against All Mankind [Moribund Cult, 2008]
/album review by Edenbeast

Αυτό είναι το τρίτο album των black metalers Leviathan [τι “των” δηλαδή μόνο ο Wrest είναι] .Eίναι αλήθεια ότι μου προκάλεσε έκπληξη το εξής γεγονός: Πως γίνεται να συνυπάρχουν τόσο αρμονικά black metal, noise, και ambient.
Σ’ αυτό το cd λοιπόν θα βρούμε black με νορβηγικές καταβολές, μια παραγωγή απόκοσμη και μια μελαγχολική διάθεση. Τα φωνητικά είναι επίσης απόκοσμα και βρώμικα. Οι συνθέσεις είναι πολύπλοκες και χαοτικές χωρίς όμως να σε μπερδεύουνε. Το τι ακούς εδώ είναι σαφές απ την πρώτη ακρόαση. Στην εκτέλεση τα πράγματα είναι τέλεια παρόλο τον μεγάλο βαθμό δυσκολίας των κομματιών. Ο δίσκος γενικά είναι απίστευτος. Επιθετικός, μελαγχολικός, άρρωστος, σατανικός, ποροτικος, βρώμικος. Τα noise και ambient στοιχεία είναι διάχυτα παντού. Πρόκειται για ένα ταξίδι στις πύλες της κολάσεως εκεί που οι ψυχές αποχωρίζονται την αγάπη και ετοιμάζονται για τον αιώνιο πόνο [λέμε τώρα].
Στο τέλος σου μένει η έκπληξη. Η έκπληξη του τι άκουσες, το πόσο ευχάριστα ξαφνιάστηκες. Εγώ σηκώνομαι όρθιος και χειροκροτώ και απ όσο βλέπω δεν είμαι μόνος μου

Leviathan MCAAM Album RS
pass: metal-db

http://www.myspace.com/leviathanx666x
http://www.profoundlorerecords.com/artists.html#leviathan
http://moribundcult.com/

video: merging with sword, onto them

1 Vesture Dipped in the Blood of Morning 5:22
2 Merging With Sword, Onto Them 10:58
3 Made as the Stale Wine of Wrath 8:44
4 VI-XI-VI 7:09
5 Receive the World 7:48
6 Vulgar Asceticism 9:20
7 Noisome Ash Crown 12:55

Edenbeast

Dinosaur Jr live Athens 7/6/08

Dinosaur Jr live @ Polis Theatre , Athens 7/6/08
/Live Cast by Goresonic

Μπαίνοντας στον χώρο λίγο πριν τους Absent Mindead και αφου πέρασαν τα πρώτα αναγνωριστικά λεπτά έκανα τις εξής παρατηρήσεις:
- 1ον ο χώρος είχε χάλια κλιματισμό που θα δημιουργούσε αποπνιχτική ατμόσφαιρα ειδικότερα σε ένα τέτοιο live.
- 2ον ο κόσμος ήταν πολύς και πολύ ψημμένος για το live.Φάνηκε ότι ένα φανατικό κοινό του group ήρθε στη συναυλία.
- 3ον τα μπλουζάκια των Sonic Youth ήταν τόσα πολλά που έχασα το μέτρημα!!
Οι σκέψεις αυτές με συνόδεψαν μέχρι να εμφανιστούν οι Absent Mindead στη σκηνή. Έχοντας ξαναδεί ουκ ολίγες φορές την συγκεκριμένη μπάντα, θεωρούσα ότι ήταν η ιδανικότερη ελληνική μπάντα για εισαγωγή.Το αποτέλεσμα με δικαίωσε.Μουσικοί δυναμίτες, σκηνική παρουσία πολύ καλή, ηλεκτρισμό αλλά και πολύ ποζεριά βέβαια.Κατάφεραν όμως να κεντρίσουν το ενδιαφέρον και να μην είναι ένα από τα κλασσικα “σηκω και φύγε” group. Η γνώμη μου είναι ότι αν περιορίσουν το τουπέ τους, θα βελτιωθούν και θα εξελιχθούν σε μια αρκετά αναγνωρίσιμη μπάντα στην ελληνική σκηνή.
Οι ” Δεινόσαυροι ” πάτησαν το πόδι τους στη σκηνή 20 λεπτά μετά το τέλος των Absent Mindead και ο ενθουσιασμός του κοινού προμήνυε ένα σπουδάιο live. Ξεκίνησαν το live και μας ξάφνιασαν. Είναι ίσως από τις ελάχιστες μπάντες που είναι τόσο cool ώστε να μην τους νοιάξει να ξεκινήσουν με μία διασκευή το set τους.Έτσι λοιπόν το just like heaven έδωσε το έναυσμα να ξεκινήσει ένα party ξύλου, croud surfing και χορού από ένα κατενθουσιασμένο κοινό. Και ενώ όλα αυτά γίνονταν κάτω, οι 3 μουσικοί (κυρίως ο j. mascis) συνέχιζαν να παίζουν άνετοι λες και δεν τρέχει τίποτα.
Ο j. mascis ηταν κατα την γνώμη μου Α Ψ Ο Γ Ο Σ.Έπαιζε και κουνιόταν στο ρυθμό με έναν δικό του cool και ιδιόρυθμο τρόπο τον οποίον λάτρεψα. Ο Barlow και ο Murph έδειχναν παράλληλα και ενθουσιασμένοι από τις αντιδράσεις του κοινού. Tο Set ήταν αυτό που έπρεπε να έιναι. Λίγα μόνο κομμάτια από το Beyond και περισσότερο ένα pot purie από όλες τις επιτυχίες τους, για να ικανοποιήσουν καθε αποθυμένο των fan τους.
Έτσι το Almost ready και το Been there all the time ήταν τα μόνα κομμάτια (διορθώστε με αν κάνω λάθος) που συνόδεψαν τα Out there,Wagon, The Lung, Little Fury Things (χωρίς τον Lee δυστυχώς).Η καλύτερη κατα τη γνώμη μου εκτέλεση κομμάτιού ήταν αυτή στο Feel the pain όπου και ο κόσμος απογειώθηκε.Ένα μειονέκτημα υπήρχε στη συναυλία: Πάνω που δημιουργόταν ατμόσφαιρα από κάθε κομμάτι τους έπρεπε να σταματούν για να ξανακουρδίσουν τις κιθάρες τους για το επόμενο, που αναπόφευκτα σε ξενέρωνε.
Μετά από μία ώρα και ένα τέταρτο τελείωσαν το κυρίως set , για να βγουν παλί να μας αποτελέιωσουν (συνδυασμός ξύλου, χορού και αφορήτης ζέστης) με το Freak scene που άρχισε το encore. Έπαιξαν άλλο ένα τέταρτο και μας αποχαιρέτησαν οριστικά, αφου μας ευχαρίστησαν για την βραδιά.
Το live αφησε ικανοποιημένο κάθε fan τους αλλά νομίζω ότι θα επρέπε να ήταν λίγο μεγαλύτερο σε διάρκεια. Ο λόγος είναι τα χρόνια που περίμεναμε να τους δούμε live στην Ελλάδα. Τους περιμένουμε την επόμενη φορά να ξανάρθουν και τους ευχαριστούμε που ήταν τόσο μα τόσο cool πανω στη σκηνή
http://www.dinosaurjr.com/
http://www.myspace.com/dinosaurjr

Videos live
feel the pain live in athens
freak scene live in athens
live in athens wagon

Goresonic

The Fall - Imperial Wax Solvent

The Fall - Imperial Wax Solvent [Sanctuary,2008]
/Album review by Goresonic

Πέρυσι τέτοια εποχή είχαμε γράψει: “ότι με τις τελευταίες κυκλοφορίες τους (από το 2000 και μετά) συμβαίνει το εξής: χαίρεσαι που ο Mark E. Smith εξακολουθεί να είναι ακμαίος, ασχολείσαι λίγο με τα τελευταία κουτσομπολιά της μπάντας, τσεκάρεις το τρέχον line-up, ακούς μια-δυο φορές το δίσκο, απομονώνεις τα 2-3 κομμάτια που θα ξανακούσεις και τον βάζεις στο ράφι”. Επίσης είχα διαβάσει σε ένα μουσικό site ότι οι τελευταίοι δίσκοι είναι όλοι μέτριοι προς το καλοί. Τέλος, η εντύπωση που άφησε η τελευταία επίσκεψη του group στην Ελλάδα δεν ήταν και καλύτερη .Αποτέλεσμα; Να αρχίσει να κλονίζεται πλέον η τυφλή εμπιστοσύνη μου στον Μ.Smith , και ας είμαι χρόνια τώρα fan του group. και επισης να με κανει περισσότερο επιφυλαχτικό απέναντι στην νέα του κυκλοφορία. Ο κυριούλης όμως Smith πάλι με εξέπληξε….
Ξεκίνημα με ένα υποτονικό και αργό Alton Towers και τον Smith να ψιθυρίζει τους στίχους. Ρυθμός, αργός, επαναλαμβανόμενος αλλά σίγουρα μυστηριώδης. Για τη συνέχεια όμως ένα γρύλισμα λύκου (Wolf kidult Man) και ο ρυθμός αγριεύει. Ήδη ο δίσκος αρχίζει να μου αρέσει και περιμένω τη συνέχεια.
Τα επόμενα κομμάτια είναι και το μεγάλο μου σοκ. Το 50 year old man πρώτα με τον Μ.Smith σε ένα 11λεπτο μονόλογο να μας εκμυστηρεύεται ότι κι ας είναι 50άρης “στ’ αρχίδια του” (I’m a 50 year old man and I like it).Το κομμάτι για εμένα σίγουρα είναι το καλύτερο που έχει γράψει από το 2000 και μετά. Ρυθμός φοβερός σε συνδυασμό με την τρομερή του εξομολόγηση - δήλωση πλήρους αδιαφορίας για την ηλικία του σε αφήνει άναυδο. Αν προσθέσουμε κιόλας το γεγονός ότι αλλάζει 3 φορες ρυθμό, το κομμάτι δικαιολογεί τον προηγούμενο τίτλο που του απέδωσα. Και για τη συνέχεια με περίμενε ακόμα μία μεγαλύτερη έκπληξη. Στα φωνητικά του επόμενου τραγουδιού (I’ve been duped) για πρώτη φορά στην ιστορία των Fall εκτελούνται από άλλον (Ας με διορθώσει αν κάνω λάθος ένας fan) , την κυρία Smith ή αλλίως Ελένη Πούλου. Κομμάτι πολύ ωραίο, και με χαροποιεί ιδιαίτερα ότι για πρώτη φορά ακούμε την φωνή της κυρίας που κρύβεται τόσα χρόνια πίσω από τον παράξενο κύριο Smith.
Για τα κομμάτια της συνέχειας θα πω μόνο ότι είναι κλασσικά Fall, αλλά όχι από αυτά που απλά χαρακτηρίζονται ωραία .Η προφορά του Smith κλασσική και ακαταλαβίστικη που μοιάζει περισσότερο σαν ψέλλισμα παρά τραγούδι. Κρατάω από το κάθε κομμάτι και κάτι. Αν πρέπει να ξεχωρίσω όμως κάποιο θα ήταν το Strange Town ή το grand finale με το φοβερό Exploding Chimney.
Γενικό συμπέρασμά:Ο δίσκος είναι ο καλύτερος των τελευταίων χρόνων και ο Smith θα μας απασχολήσει ακόμα για καιρό με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

torrent

http://www.visi.com/fall
http://www.myspace.com/fallthe

Videos:
50 y o man
wolf kidult man

Tracklist

1. Alton Towers
2. Wolf Kidult Man
3. 50 Year Old Man
4. I’ve Been Duped
5. Strange Town
6. Taurig
7. Can Can Summer
8. Tommy Shooter
9. Latch Key Kid
10. Is This New
11. Senior Twilight Stock Replacer
12. Exploding Chimney

Goresonic

Opeth – Watershed

Opeth – Watershed [ Roadrunner,2008]
/Album Review by Sovereign

Το Watershed συνδυάζει τα στοιχεία του σύγχρονου metal, prog rock, free τζαζ και καποιους υπαινιγμούς της ευρωπαϊκής φολκλορικής μουσικής, τα οποία ενώνονται για μια άνευ ραφής, μοναδική συλλογή των τραγουδιών που θα αφήσει ένα ανεξίτηλο σημάδι επάνω στους ακροατές. Ο δίσκος είναι η πρώτη κυκλοφορία των Opeth για να χαρακτηρίσει και να μας παρουσιάσει, το νέο κιθαρίστα Fredrik Akesson και τον τυμπανιστή Martin Axenrot και είναι η δεύτερη προσπάθεια της μπάντας για τα αρχεία της Roadrunner. Τόσα χρόνια το συγκρότημα κρατάει μια γενικευμένη «συνταγή» (πέραν του Damnation) η οποια όμως δεν τους πισωγυρίζει και τους αφήνει να έχουν σε κάθε κυκλοφορία μια φρεσκάδα και μια πρωτοτυπία.
Η παραγωγή είναι απίστευτη. Κατ εμε αυτός ο δίσκος έχει μερικά από τα καλύτερα κομμάτια που έχουν γράψει ποτέ. Θα τα κατατάξω στα πιο εμπνευσμένα και στα πιο όμορφα. Μιλάω για τα The Lotus Eater, Burden και Porcelain Heart. Επικεντρώνομαι σ αυτά τα 3, γιατί παρόλο που ο δίσκος στο σύνολο του είναι παρά πολύ όμορφος, τα υπόλοιπα κομμάτια δεν πάνε την μπάντα μπροστά και δεν μου προκάλεσαν κατι το ξεχωριστό. Αυτά τα τρία όμως είναι ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΑ. Επίσης το Hessian Peel είναι από τα πιο δύσκολα κομμάτια που έχουν παίξει ποτέ και κάποιους θα τους εντυπωσιάσει, αλλά τα 2 πρώτα όπως και το τελευταίο είναι συνθέσεις οι οποίες μάλλον θα τις έλεγα βαρετές παρόλο τα γυναικεία φωνητικά στο Coil και την δύναμη στα αλλά δυο (Heir Apparent και Hex Omega), - βέβαια για να μην παρεξηγηθώ οι συνθέσεις είναι συνηθισμενες για την συγκεκριμένη μπάντα και τις απαιτήσεις που έχω από αυτούς, γιατί γενικότερα αμφιβάλλω αν κάποιος άλλος μπορεί να παίξει έτσι σε όλο τον κόσμο-. Η limited έκδοση θα έχει αλλα 3 κομμάτια, όποτε αυτά μπορεί να το απογειώσουν. Αλλά όπως και να χει αυτά που άκουσα μου αρκούν. Ο δίσκος είναι από τους καλύτερους της χρονιας. Απλα θα μπορουσε από την συγκεκριμένη μπαντα να γινει ο καλύτερος των τελευταίων ετών. Ο δίσκος είναι προκλητικός. Ατμοσφαιρικός. Αρκετά εύκολος σε σχέση με παλιότερα και πολύ εμπνευσμένος, ιδιαίτερα στην κορύφωση του. Για μένα θα είναι στα αγαπημένα μου. Και ήδη έχω κολλήσει με τα κομμάτια που ανέφερα.

album RS Opeth - Watershed
pass: noiz.wordpress.com

http://www.opeth.com/
http://www.myspace.com/opeth

tracks:
1 Coil 3:11
2 Heir Apparent 8:50
3 The Lotus Eater 8:51
4 Burden 7:41
5 Porcelain Heart 8:01
6 Hessian Peel 11:26
7 Hex Omega 7:01

Sovereign

Absurd

Absurd
/Label Review by |kollaps|

absurd /æbsɜːrd/ = adj 1 unreasonable; not sensible 2 foolish in a funny way; ridiculous

Δεν ξέρω τι ακριβώς είχε στο μυαλό του ο Νικόλας Μαλεβίτσης το 1997 όταν βάφτιζε τη νέα εταιρεία του Absurd, το μόνο σίγουρο όμως είναι ότι έντεκα χρόνια και κάτι παραπάνω από εβδομήντα κυκλοφορίες μετά, κάθε άλλο παρά γελοία και παράλογη μοιάζει, αφού η δραστηριότητά της τη φέρνει ανάμεσα στις πιο σημαντικές εταιρείες του είδους στην Ελλάδα (μαζί με την Antifrost, την Tilt και τη Phase κατά τη γνώμη μου). Φιλοξενώντας καλλιτέχνες από την αφρόκρεμα της ευρωπαϊκής -και όχι μόνο- πειραματικής μουσικής, όπως ο Franz de Waard, οι Maeror Tri, o Mattin με τη Rosy Parlane, o Campbell Kneale (Birchville Cat Motel) και ο Tetuzi Akiyama, o Emil Beaulieau, o Phil Todd (Ashtray Navigations), οι Reynols, οι Incapacitants, o Sudden Infant, ο Mark Wastell, οι Haters κ.ά., και δίνοντας ευκαιρία στους Έλληνες καλλιτέχνες του χώρου να κυκλοφορήσουν δουλειές τους, όπως ο Νίκος Βελιώτης, ο Ilios, οι Postblue, o Mecha/Orga, η Absurd έγινε μέρος ενός ευρύτερου διεθνούς δικτύου προώθησης «ασυνήθιστης» μουσικής. Παράλληλα, δημιουργώντας παρακλάδια με την ίδρυση της Editions_Zero (με βάση της τη Φωκίδα), της A Question Of Re-entry, της Utan Titel, και πρόσφατα των Lalia και Hrysalida, προσφέρει ένα πακτωλό από άκρως ενδιαφέρουσες κυκλοφορίες, είτε από γνωστούς θορυβοποιούς όπως ο έμπειρος Ralf Wehowsky, είτε από νέους καλλιτέχνες…

Ασφαλίζω το στερεοφωνικό μου σκάφανδρο και βουτάω σε έναν ωκεανό από πρόσφατες κυκλοφορίες…

http://www.void.gr/absurd/index2.htm

~

Max Eastley & Michael Prime - Hydrophony For Dagon (Absurd)
Και μιας και λέγαμε για σκάφανδρα, εδώ πρόκειται για την κατασκευή ενός πραγματικά υποβρυχίου περιβάλλοντος, από τη συνεργασία του Max Eastley και του Michael Prime. Ο Max Eastley από τα τέλη του ’60 έχει καταπιαστεί με τη δημιουργία ιδιαίτερων και πρωτότυπων οργάνων, από έγχορδα με «αιολικά» δοξάρια, μέχρι υδρόφωνα και αερόφωνα, απολαμβάνοντας περίοπτη θέση ανάμεσα στους Βρετανούς πειραματιστές, όπως ο Evan Parker και o David Toop. Για τον Michael Prime ομολογώ πως δεν ήξερα πολλά πράγματα πριν ακούσω το δίσκο. Μαθαίνω πως έχει ασχοληθεί και αυτός με τους ήχους του περιβάλλοντος και με τη μουσική χρήση καθημερινών αντικειμένων… Στο Hydrophony For Dagon το υγρό στοιχείο είναι παρόν σε όλη τη διάρκεια του δίσκου. Ο ήχος ξύλινων και μεταλλικών αντικειμένων, η αντήχηση και ο υπόκωφος βόμβος σε μεταφέρουν από τη μια σε ένα γαλήνιο εμβρυακό περιβάλλον και από την άλλη μέσα σε ένα τροπικό δάσος κατά τη διάρκεια μιας καταιγίδας.

http://www.myspace.com/maxeastley
http://drugie.here.ru/achtung/prime.htm

~

Kiwako Kaneda - Cake Of Sea (Absurd)
Κυκλοφορώντας με αφορμή τα πρώτα γενέθλια του μικρού Ορίωνα, το Cake Of Sea είναι πραγματικά ένας δίσκος που σίγουρα κατέχει ξεχωριστή θέση στον κατάλογο της Absurd. Όχι ακριβώς αυτό που θα ευχόταν να ακούσει ένας noisehead, περιλαμβάνει από λίγο έως καθόλου επεξεργασμένους ήχους από παιδικά παιχνίδια, γλυκά παιγμένη κιθάρα, πιάνο, απαλά, χαρούμενα νιαουρίσματα-φωνητικά από την Kiwako Kaneda και μερικά νανουρίσματα-παιδικά τραγουδάκια που είναι τόσο τρυφερά και αθώα, που θα μπεις στον πειρασμό να τα ακούσεις και πάλι. Μερικές φορές, και κυρίως λόγω της φωνής της Kiwako και του γενικότερου lo-fi του πράγματος, μου θύμισε λίγο Cocorosie (τουλάχιστον τη μία από τις δύο αδερφές). Λέτε να δούμε κανένα sold out στο Gagarin σε λίγο καιρό και αφιερώματα σε free press;

~

I.M.C.A (International Musique Concrete Assembly) – I.M.C.A (Absurd)
To IMCA είναι επανέκδοση του δίσκου που είχε βγει το 1991 στην Korm Plastics του Frans de Waard. Αποτελεί ένα παράδειγμα mail music πριν την εποχή των e-mail, ολόκληρες οι συνθέσεις βασίστηκαν στη μετατροπή ενός πρωτογενούς υλικού και στην ανταλλαγή του και την περαιτέρω μετατροπή του από τους συμμετέχοντες, που είναι οι Frans De Waard (Kapotte Muziek, Goem, Beequeen, και συντάκτης του καλύτερου newsletter της πιάτσας, του Vital Weekly), Ios Smolders, G.Do Hubner και Isabelle Chemin (των Das Synthetische Mischgewebe οι δύο τελευταίοι). Υπόδειγμα musique concrète, οι ήχοι παίζουν με την αντίληψη σου: διαφορετικοί ήχοι σε δεξί και αριστερό κανάλι, αυξομειώσεις στην ένταση, μεγάλα διαστήματα σιωπής, διαπεραστικοί ήχοι… Είναι πραγματικά θαυμάσιο το αποτέλεσμα και το εύρος των τελικών προϊόντων μιας “old-school” πρακτικής, παρόλο που θέλει μεγάλη προσπάθεια για να εισχωρήσεις στο βάθος του δίσκου.

http://www.beequeen.nl/de_Waard/
http://www.vitalweekly.net/
http://www.jossmolders.nl/
http://in.ouir.free.fr/Huebner.htm
http://dsm.projects.v2.nl/

~

Mecha/Orga – 56:24(Absurd)
Η καλύτερη μέχρι σήμερα δουλειά του Γιωργή Σακελλαρίου, ο οποίος είναι και ο δημιουργός της πολύ καλής Echo Music. Χρησιμοποιώντας, μάλλον όχι περισσότερα εργαλεία από ένα laptop, χτίζει προσθέτοντας στρώματα ήχου το ένα επάνω στο άλλο ένα ατμοσφαιρικό, αργόσυρτο και στατικό drone για να καταλήξει στην κορύφωση του τελευταίου δεκάλεπτου. Πανέμορφο μέσα στην απλότητά του, έχοντας κάτι από Phill Niblock, σου δίνει την ευκαιρία να περιπλανηθείς στο πεδίο του για κάτι λιγότερο από μια ώρα…

http://www.mecha-orga.com/
http://www.echomusic.gr/

~

Werner Durand - Remnants From Paradise (Absurd)
Ακούγοντας το, και όντας σίγουρος ότι η πηγή των ήχων που χρησιμοποιεί ο Durand είναι μόνο τα κυκλώματα του υπολογιστή του, ξαφνιάστηκα όταν έμαθα ότι το κύριο εργαλείο της μουσικής του είναι τα αυτοσχέδια πνευστά από PVC και πλέξιγκλας που κατασκευάζει, τον ήχο των οποίων περνάει μέσα από διάφορα επίπεδα παραμόρφωσης και ανακατασκευής. Και είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο πως καταφέρνει μέσα από το μπλέξιμο και την επανάληψη των ήχων που δημιουργεί να καταστρώσει ένα drone με πλούσια σύσταση, με κορυφαίο το τρίτο και τελευταίο κομμάτι του δίσκου που ξεκινά με μικρά τμήματα ήχων, σαν αποσπάσματα από σαξόφωνο, τα οποία πυκνώνουν, κορυφώνονται και δίνουν τη θέση τους σε ένα «παραπονιάρικο» και σκοτεινό drone που κλείνει το δίσκο.

http://www.myspace.com/wernerdurand

~

Andrew Deutsch & Stephen Vitiello - Inductive Music (Absurd)
Επανέκδοση (με αφορμή ακόμα μια επέτειο πρώτων γενεθλίων) του δίσκου που βγήκε το 2006 στη Magic If του Andrew Deutsch, το Inductive Music δε θα με εξέπληττε αν εμφανιζόταν στον κατάλογο μιας εταιρείας σαν τη Room40, ή στη Mille Plateaux, αν ήταν ακόμα δραστήρια βέβαια… Με τη βοήθεια των Ann Hamilton (ψίθυροι) και Thomas Moore (microsounds), κατασκευάζουν αρχικά δύο ατμοσφαιρικές ιστορίες που σε βυθίζουν σε ένα ηχητικά πλούσιο, ψηφιακό περιβάλλον, με ήχους που συνεχώς εναλλάσσονται γύρω από ένα κεντρικό ambient drone (αν θα πρέπει να το ονομάσω κάπως), όπως ακριβώς τα έντομα γύρω από μια πηγή φωτός… Το τρίτο και τελευταίο κομμάτι χρησιμεύει σαν ειρηνική εξόδιος ακολουθία.

http://www.myspace.com/andrewdeutschmagicif
http://art.alfred.edu/faculty/fa_deutsch.html
http://www.stephenvitiello.com/

~

Mattin & Axel Dörner – Berlin (Absurd / Tilt)
Και μόνο η αναφορά του ονόματος του «προλετάριου του noise», του Mattin (τον οποίο είχαμε δει στο τελευταίο Electrograph που έγινε, πριν από τρία χρόνια), μπορεί να τρέψει σε φυγή δεκάδες πανικόβλητους ακροατές. Οπλισμένος με το laptop και το free software του, έχει σύμμαχο στο Berlin τον αυτοσχεδιαστή τρομπετίστα Axel Dörner (και αυτός γνώριμος από το φεστιβάλ 2:13), ο οποίος παίζει με τόσο ασυνήθιστο τρόπο που πραγματικά μερικές φορές χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να διακρίνεις τον ήχο της τρομπέτας από την χιονοστιβάδα του Mattin. O δίσκος χωρίζεται σε τρία μέρη, όπου ο ψηφιακός θόρυβος που σου καίει τα εγκεφαλικά κύτταρα εναλλάσσεται με μικρά ή μεγάλα διαστήματα σιωπής και απότομες μεταβάσεις σε κολλάζ από ηλεκτρονικούς ήχους και τρομπέτα. Αυτή η αίσθηση του απρόβλεπτου που σου δημιουργείται, ίσως θυμίσει σε κάποιους τις δουλειές του Ilios… Σίγουρα πρόκειται για μια κυκλοφορία που λίγοι θα καταφέρουν να αντέξουν μέχρι το τέλος. Προσωπικά μιλώντας, κάθε δίσκος όπου εμπλέκεται μέσα ο Mattin, με βρίσκει στο τέλος τόσο μπερδεμένο που θα αναζητήσω εναγωνίως απαντήσεις στην επόμενή του δουλειά. Το ίδιο συμβαίνει και εδώ…

http://www.mattin.org/
http://efi.group.shef.ac.uk/musician/mdorner.html
http://tiltrecordings.org/

~

Tasos Stamou – Infant (Editions_Zero)
Κλεισμένο μέσα σε ένα υπέροχο εξώφυλλο-κέντημα (ή μήπως είναι υπόδειγμα για κέντημα; ) βρίσκεται το Infant του Τάσου Στάμου. Όπως προϊδεάζουν και οι τίτλοι των κομματιών (Toys Coming, Toy-Waltz, Toy-Rock), ο δίσκος είναι φτιαγμένος με βασική πηγή ήχων, είτε αυτοί είναι φυσικοί είτε ηλεκτρονικοί, διάφορα παιδικά παιχνίδια. Θυμίζοντας μερικές φορές τη μουσική του Pierre Bastien, πρόκειται για έναν πραγματικά καλοφτιαγμένο δίσκο, γεμάτο από έξυπνες ιδέες, από το σκοτεινό Infant 2 (σαν να ξυπνούν μετά τα μεσάνυχτα τα παλιά ηλεκτρονικά σου παιχνίδια και να σε καταδιώκουν), μέχρι το γλυκό Playtime που σου φέρνει στο νου ήχο από Casio… Σίγουρα θα ‘θελα να δω και ζωντανά το πώς φτιάχνει τη μουσική του.

http://www.myspace.com/tasosstamou

~

Αναστενάρια (Editions_Zero / Echomusic)
Αν και δεν έχω βρεθεί ποτέ στο τελετουργικό των αναστεναριών (μάλλον ούτε καν έχω δει εικόνες τώρα που το σκέφτομαι), και δε μπορώ να ξέρω σε ποιο βαθμό το διονυσιακό και παγανιστικό στοιχείο μπλέκει με το χριστιανικό, ακούγοντας την ηχογράφηση από το 1979 στην Αγία Ελένη Σερρών, μπορώ να φανταστώ ότι πρόκειται για μια εκστατική εμπειρία που οφείλεται κυρίως στα επαναληπτικά θέματα που παίζουν λύρες και νταούλια, μια μουσική που αν μη τι άλλο σε απορροφά από την πρώτη στιγμή. Φοβερά ενδιαφέρουσα κυκλοφορία…

~

Antoine Chessex - Lost In Destruction (Editions_Zero)
Πριν ακούσω το cd του ελβετού Antoine Chessex, ομολογώ ότι δεν τον ήξερα ούτε ως όνομα και πραγματικά, ακούγοντας τα πέντε live στιγμιότυπα, απορώ πώς μου είχε ξεφύγει τόσο καιρό. Είναι αξιοθαύμαστος ο ήχος που μπορεί να προκαλέσει μόνο μέσα από το σαξόφωνό του, τον ήχο του οποίου περνά μέσα από ενισχυτές κιθάρας και μερικά “shitty effects pedals” όπως γράφει και στη θήκη του cd. Και όντως, θα ‘παιρνα όρκο ότι οι περισσότεροι ήχοι του δίσκου είναι αγνός κιθαριστικός θόρυβος και feedback. Έλα όμως που αυτό το μεγάλο εύρος, από τα λεπτά και αιχμηρά drones μέχρι το πανηγυρικό χάος, έχει γίνει με σαξόφωνο. Δε με εξέπληξε όταν διάβασα αργότερα ότι ο Chessex έχει συνεργαστεί με Burning Star Core, Chris Corsano, Dave Phillips και Axel Dörner. Λέτε έτσι να ακούγεται ο Peter Brötzmann άμα τον βάλεις στην πρίζα;

www.soundimplant.com/achessex.html

~

Un Caddie Renversé Dans L’ Herbe - The Reversed Super-Market Trolley Flies Towards The Rainbow (Lalia)
Valerio Tricoli, Amarylis & Friends - A.M.A.R.Y.L.L.I.S. (Lalia)

Φαίνεται ότι η παρέα της Absurd έχει ιδιαίτερη αδυναμία στα μικρά παιδιά και ήδη αναφέραμε κάποια cd που κυκλοφόρησαν με αφορμή παιδικά γενέθλια. Οι δύο αυτές κυκλοφορίες της Lalia, έχουν ηχογραφηθεί ζωντανά στα δεύτερα και τρίτα γενέθλια της μικρής Μαρίας – Αμαρυλλίδας, με καλεσμένους τον Un Caddie Renversé Dans L’ Herbe και τον Valerio Tricoli αντίστοιχα.