Virgin Black – Requiem:Fortissimo 2008

Virgin Black – Requiem:Fortissimo
/Album Review by Edenbeast

Το δεύτερο μέρος του έπους requiem είναι εδώ. Ένα χρόνο περίπου μετά το mezzo forte έρχεται το fortissimo. Έχουμε να κάνουμε με ένα ακόμα αριστούργημα όπως αναμενόταν αφού το mezzo forte δεν άφηνε περιθώρια για κάτι λιγότερο. Doomαρα με πολλή δόση death συνθέτουν το σκηνικό της μελαγχολίας. Δε λείπουν βέβαια τα απαραίτητα ατμοσφαιρικά – ορχηστρικά μέρη που σε καθηλώνουν και σε στέλνουν στον πάτο.
Εδώ τα καθαρά φωνητικά του London απουσιάζουν. Ο άνθρωπος σ αυτό το album μονό βρυχάται. Βγάζει τη ψυχή του ωμά στον ακροατή θυμίζοντας ιαχές βγαλμένες από τα 90s. Τα σοπράνο γυναικεία φωνητικά παραμένουν ωστόσο για να μας δείξουν ότι τα δάκρυα δε στεγνώνουν ποτέ στο requiem.
Στο συναισθηματικό τομέα τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Ο θρήνος έγινε οργή. Η θλίψη έγινε απόγνωση. Τα δάκρυα έγιναν αίμα. Όμως βάση της εξέλιξης του δίσκου, όσο κι αν φωνάξεις, όσο κι αν κλάψεις, παραμένει ο πόνος. Ο κοινός παρανομαστής. Υπάρχει διάχυτος παντού. Σε κάθε νότα σε κάθε ουρλιαχτό σε κάθε μελωδία. Είναι η πηγή όλων των συναισθημάτων που σου προκαλεί το album. Η αρμονικότητα με την οποία από την οργή περνάς στην απόλυτη θλίψη είναι πρωτοφανής. Από την ένταση της αρχής, το fortissimo σου δίνει την εντύπωση ότι σιγά σιγά σβήνει και κλείνει με μια δόση από pianissimo, το τρίτο και τελευταίο album της τριλογίας. Επίσης ,όπως και στο mezzo forte, η τελευταία νότα του fortissimo προκαλεί τρόμο. Είναι πολύ περίεργο αλλά παίζουν την τελευταία νότα και στους 2 δίσκους 3 φόρες με αποτέλεσμα να αισθάνεσαι ένα δέος και μια ανατριχίλα σε κάθε κλείσιμο ακρόασης.
Αφού η μουσική του album τελειώσει και πλέον υπάρχει η απόλυτη σιγή, αυθόρμητα θα χαμογελάσεις. Πως είναι δυνατόν αντί να βάλεις τα κλάματα να χαμογελάς; Ίσως επειδή ένα απλό cd κατάφερε να σου βιάσει την ψυχή; Για μένα αυτή η απάντηση ταιριάζει. Όλοι θα βρείτε την απάντηση σας όταν το ακούσετε. “Sorrow ever awaits on joy”

the album: fortissimo 2008 rapidshare

http://www.virginblack.com/
http://www.myspace.com/virginblackofficial
tracks
1. The Fragile Breath – 5:49
2. In Winters Ash – 7:23
3. Silent – 6:42
4. God In Dust – 8:39
5. Lacrimosa (Gather Me) – 2:21
6. Darkness – 11:45
7. Forever – 1:14

Edenbeast

Portishead – Third

Portishead – Third (3) [Island,2008]
/Album Review by Sovereign

“I don’t know what I’ve done to deserve you and I don’t know what I’ll do without you” σαν να είναι η φυσική συνέχεια του παλιού only you, 10 χρόνια μετά με μελαγχολικό ύφος και με μια ακόμα πιο πειραματική διάθεση. Οι Portishead είναι εδώ με άρωμα από τα 90s και μια Gibbons που σπάει κοκάλα. Η ησυχία ξεκινάει με πορτογαλικά και ένα σκοτεινό breakbeat μας προϊδεάζει μέχρι να ανέβει η ένταση για να κοπεί απότομα και να σε φέρει ταραγμένο και ξαφνιασμένο στην νέα κυκλοφορία του τρίο από το Bristol. Στην συνεχεία το Hunter φέρνει στ αυτιά μας ήχους από Walker , “So confused, my thoughts are taken over… Unwanted horizons face me instead, and won’t let go”. Nylon Smile με ένα tribal beat και παράξενα φωνητικά πειραγμένα και ντυμένα με πανέμορφους ήχους από κιθάρα. The Rip , μάλλον το πιο απαλό και στεναχωρo κομμάτι του δίσκου. Το αγαπάς από την πρώτη ακρόαση. Απλοί ήχοι από τα synths και άσπρα άλογα περιμένεις να σε πάρουν μακριά. Το κομμάτι είναι ήδη κλασικό. “Through the glory of life, I will scatter on the floor, disappointed and sore”. Στην συνεχεία έρχεται το Plastic , ένα ελικόπτερο γεμάτο τύμπανα και φανταστικά σκαμπανεβάσματα. Το επόμενο we carry on θυμίζει κάτι βιομηχανικό, διαφέρει και πρωτοτυπεί. Τεράστιος θόρυβος από τα μπάσα και ασταμάτητο noise από τα πλήκτρα. “The taste of love, you can’t describe, is choking up my mind”. Το Deep Water μας ηρεμεί με την παιδική κιθάρα και την παλιομοδίτικη μελωδία του για να μας ανοίξει το δρόμο προς το Machine Gun, το οποίο έχει έρθει από το βορρά. Με άρωμα Manchester και ίσως dark και βαρύ μελαγχολικό post-punk με ύφος απο New Order. Κοφτά drums και ραγδαία αναπτυσσόμενα bass noises. Το Small που ακολουθεί ξαναρίχνει τους ρυθμούς. “If I remember, the night that we met tasted a wine, that I’ll never forget…” πανέμορφο κομμάτι με ήχους ακόμα κι από τσέλο. Η φωνή της Beth εδώ είναι φανταστική. Το τραγούδι σε συνεπαίρνει και σε κομματιάζει για να σε αφήσει στις Magic Doors το πιο παράξενο κομμάτι του δίσκου, βγαλμένο από πρώιμο hip hop με μια παράνοια και τρελαμένη διάθεση για να σε κατασπαράξει και να σε τρελάνει. Όλα κλείνουν με το τεράστιο Threads η σύνθεση που χαρακτηρίζει μάλλον την post-Portishead εποχή. Χορδές και φωνές παίζουν ένα γλυκό παιχνίδι αβέβαιο, ένα παιχνίδι τρυφερό, ανατριχιαστικό, η στιγμή του δίσκου… I’m always so unsure…
Υπέροχα, πανέμορφα, ποιητικά, λυρικά. Ακουστέ το. Δυστυχώς ότι λινκ και να δώσω για download είναι κατεβασμένο , δεν ξέρω τι γίνεται αλλά το προσέχουν ιδιαίτερα και μέσα σε λίγες ώρες τα διαγράφουν όλα από παντού. Προσπαθήστε πάντως ή απλά κατεβείτε και αγοραστέ το. Δεν θα το μετανιώσει κανείς.

http://www.myspace.com/PORTISHEADALBUM3
http://www.portishead.co.uk/

Ακουστε νεα κομματια απο τα Noizine video : Machine Gun new video , Magic Doors video , Hunter video

Tracklisting:
1. Silence
2. Hunter
3. Nylon Smile
4. The Rip
5. Plastic
6. We carry on
7. Deep Water
8. Machine Gun
9. Small
10. Magic Doors
11. Threads
Sovereign

Jarboe/Justin K. Broadrick – J²

Jarboe/Justin K. Broadrick – J2 [the End.2008]
/EP Review by Sovereign

To J² είναι η συνεργασία της Jarboe πρώην φωνή στους Νεοϋορκέζους art rockers Swans (έχει συνεργαστεί σε ένα δίσκο και με τους Neurosis) και του τεράστιου (τα χουμε ξαναπεί για τον κύριο) Justin Broadrick (Godflesh, Jesu και πολλά αλλά.) Το ΕΡ ξεκινάει κάπως υποτονικά τα 2 πρώτα κομμάτια Decay και Let Go δεν είναι κάτι το εντυπωσιακό και κυρίως απολαμβάνουμε την φωνή της Jarboe η οποία πάνω από ambient κυρίως ήχους τραβάει την φωνή της και προσπαθεί να προσφέρει ατμόσφαιρα στα κομμάτια. Το Let go είναι σίγουρα πιο όμορφο και πιο συναισθηματικό κομμάτι. Στην συνεχεία έρχεται το Magik Girl και εδώ τα πράγματα γίνονται καλύτερα. Εδώ καταλαβαίνουμε ότι μαζί μας έχουμε τον Justin. Εδώ τα φωνητικά γίνονται αγγελικά και τα τραγανά riff του Justin δίνουν επιτέλους ένα πιο σκληρό και θορυβώδη τόνο στην ατμόσφαιρα. Μονότονος και μονοδιάστατος ρυθμός ακολουθείτε από μονότονη γραμμή στα έγχορδα , ηλεκτρικά και ακουστικά. Πειραματισμοί και θόρυβοι από τα synths. Αυτή είναι η post μπαλάντα του δίσκου. Το Romp που ακολουθεί είναι χαοτικό. Θυμίζει κάτι παλιό. Είναι παράξενο και πολύ ατμοσφαιρικό και μπλέκει φανταστικές μελωδίες με ξινά και άχαρα περάσματα από έγχορδα και τύμπανα. Από ένα σημείο και μετά το κομμάτι γίνεται ονειρεμένα εφιαλτικό. Τρομακτικά φωνητικά , αντίλαλος και χάος. Το Tribal Limo συνεχίζει να μας κρατάει σε χαοτική κατάσταση. Έχει λίγο πιο σκληρή και Jesu αίσθηση και τα φωνητικά εδώ πάλι παλαβώνουν το μυαλό μας και μπερδεύονται όμορα με την shoegaze κιθάρα. Ηλεκτρονική tribal μαστούρα και μια μίξη ήχων , ειδών και μουσικών καταλοίπων. Το cdακι κλείνει με το 8mmsweetbitter , διαστημικά synths και ασυνήθιστες ambient και trip hop δονήσεις. Ο δίσκος είναι μια σακούλα που έχει 6 κομμάτια άσχετα μεταξύ τους μέσα. Άλλα πολύ δυνατά και άλλα με τις αδυναμίες τους. Σίγουρα θα ακουστεί από φανατικούς των Jarboe και Broadrick. Δεν είναι ότι καλύτερο μάλλον θα μπορούσε αν μας δώσει αυτή η συνεργασία, αλλά δεν θα το πετάξουμε και στα άχρηστα. Είναι αρκετά όμορφο , αλλά μάλλον μόνο αν ακούγεται σαν ξεχωριστά κομμάτια και όχι σαν ολοκληρωμένη κυκλοφορία. Γενικά άξιζε τον κόπο. Ειδικά θα αρέσει σε avant garde κοινό.

Download:
http://www.mediafire.com/?lyxbdtyztmo (thanks http://drought.wordpress.com/)

Track Listing
1) Decay
2) Let Go
3) Magick Girl
4) Romp
5) Tribal Limo
6) 8mmSweetBitter

Sovereign

Druids – Electro house

Druids – Electro house [Blogosfaira,2008]

Απόλυτο noise. Μια βαβούρα στ αυτιά μας. Ένα NOIZ παραμυθάκι… μια μπάντα αποκάλυψη. Οι Druids παραπέμπουν εξ ονόματος σε doom μαστουριαρικο metal και βάση του τίτλου του πρώτου τους δίσκου σε… electro house !!! τι άλλο;;; Ένα καφάσι γεμάτο μπύρες και ένας δίσκος γεμάτος θόρυβο… Δυστυχώς δεν είναι και τόσο τυχεροί καθώς το όνομα τους το έχουν χρησιμοποιήσει άλλες 5-6 και βαλε μπάντες ανά τον κόσμο. Ένα παιχνίδι που μας έμπλεξαν από το http://yellowstickytrap.blogspot.com/ με τους όρους του http://anotherdayfullofdread.blogspot.com/ και εμείς θα καλέσουμε τους : http://pandemonio.wordpress.com/ , http://polleslexeis.wordpress.com/ , http://indictos.wordpress.com/ , http://mourningthedeparted.wordpress.com να μας παρουσιάσουν τις μπάντες τους. Ε ρε ΚΑΪΛΑ

Tracks:
1 Mathis Kindler
2 Have a Nice Day, Volume 4
3 Lists of Kentucky Civil War Units
4 Tony Holland (muscle man)
5 38th Academy Awards
6 Zoe Mace
7 Torrelapaja
8 Enrico Fantini
9 Goli otok
10 Nagahama, Shiga
11 Nibong LRT Station